Najstarsze państwo wirtualne
https://www.forum.dreamland.net.pl/
Bombina przywołał gestem służbę, która zabrała bagaż gościa. - Zaraz coś ogarniemy. Proszę o wybaczenie, ale zostały już tylko pokoje z widokiem na bagno. - gospodarz nie mógł się powstrzymać od tego suchara. - Proszę się rozgościć w moich skromnych progach.Juan de la Cerda pisze: ↑21 lip 2025, 20:20 - Jeśli to nie problem i znajdzie się miejsce ! Dziękuję !
Marszałek Trybunału Koronnego zbliżył się spokojnym krokiem, z widocznym szacunkiem dla miejsca i osoby, której próg właśnie przekroczył. Zatrzymał się z dbałością o dworski dystans i złożył ukłon, nie głęboki, ale pełen godności.Wojciech Bombina pisze: ↑21 lip 2025, 19:56Gdy Bombina zajęty był udzielaniem porad kuchennym babom jak lepić pierogi podeszła do niego zaaferowana służka.
- Wasza Arcyksiążęca Mość, jakiś teutoński wojskowy z Sarmacji przyjechał!
- Marszałek de Ruth?
- Nie, jakiś inny, ale mówi, że też jest Marszałkiem!
Zaintrygowany Bombina opuścił kuchnię, licząc że bez jego wsparcia pierogi i tak będą polepione. W gościnnym saloniku jego oczom okazał się Marszałek Trybunału Koronnego Księstwa Sarmacji Kryspin vol Lichtenstein. Bombina odprawił durną służącą i zwrócił się do gościa:
- Witam w moich skromnych, acz teutońskich progach. Nie dostaliśmy wcześniej zapowiedzi, czy baron życzy sobie by służba przygotowała pokój?
Bombina przywołał sługę i szepnął mu polecenia na ucho.
- No dobrze moja droga... faktotum, zatem udajmy się na spacer. - jak zawsze w porę, czy słusznie to już pozostawiam do dyskusji, opanował swoje myśli.Femme Mystere pisze: ↑21 lip 2025, 10:52 Przed wejściem do swojego pokoju, Lieselotte zatrzymała się jeszcze na korytarzu i zaczepiła @Heinz-Werner Grüner , który szedł za nią i szukał swojej komnaty.
— Mam nadzieję, że już się wyspałeś — rzuciła uszczypliwie, ale prawdziwie, bez cienia uśmiechu. — Czy zechciałbyś potowarzyszyć mi jeszcze w spacerze po bagnach? Do balu jeszcze sporo czasu, a ja chciałabym skorzystac z pogody, póki nie pada. Ponoć jest tu bardzo deszczowo.
W istocie była urażona jego wcześniejszym zachowaniem. Sen w trakcie rozmowy, brak prezentu dla gospodarza, chłód wobec kota — wszystko to składało się na obraz człowieka, który zdawał się być gdzieś indziej, nie tu, nie z nią. A jednak… nie miała innego wyboru. W Nebulheim nie znała nikogo, komu mogłaby zaufać. Bombina? Zbyt skomplikowane. Pokojówki? Zbyt obce. Heinz, choć trudny, był jej znany. Przewidywalny w swojej nieprzystępności.
Zdecydowała się więc na jego towarzystwo, nawet jeśli miałby okazywać swoje jawne znudzenie. Trudno. Może jakoś przeboleje jej obecność. Może nawet nie zauważy, że idzie obok niej.