Lektury na każdą porę roku

[Chamberlain]

Ja tam nie zaprzeczam, że książkoholikiem byłem długi czas, czytając jedną pozycje dziennie, ale to wspaniała przygoda życiowa!

Z całym szacunkiem, ale wątpię, by czytał Pan jedną książkę dziennie, chyba że chodzi o "tomy" z przygodami Tytusa, Romka i Atomka. To po prostu niewykonalne, mimo najlepszych chęci, a na pewno przeciwskuteczne. Dobrze byłoby "przeczytaną" w tym tempie książkę jeszcze przeżyć, jakoś przetrawić, a jeśli nie dajesz sobie na to szansy, to chyba lepiej wybrać się już na siłownię i zrobić coś dla ciała. Dlatego nie lubię takich przechwałek.

[karol flibustier]

Może przeciwskuteczne, może nie trudno osądzić, ale to nałóg, jak każdy, dzisiaj to wiem.

[Chamberlain]

Może przeciwskuteczne, może nie trudno osądzić, ale to nałóg, jak każdy, dzisiaj to wiem.

Czytam obecnie dwie na miesiąc. Czasem trzy. Dokładnie, czasem z robieniem notatek. I mam wrażenie, że to wciąż całkiem sporo.

[karol flibustier]

Zapewnia równowagę, to fakt. Naturalne tempo jest dobre, ono ma swoje zalety.

[Torkan Ingawaar]

Ja tam nie zaprzeczam, że książkoholikiem byłem długi czas, czytając jedną pozycje dziennie, ale to wspaniała przygoda życiowa!

Z całym szacunkiem, ale wątpię, by czytał Pan jedną książkę dziennie, chyba że chodzi o "tomy" z przygodami Tytusa, Romka i Atomka. To po prostu niewykonalne, mimo najlepszych chęci, a na pewno przeciwskuteczne. Dobrze byłoby "przeczytaną" w tym tempie książkę jeszcze przeżyć, jakoś przetrawić, a jeśli nie dajesz sobie na to szansy, to chyba lepiej wybrać się już na siłownię i zrobić coś dla ciała. Dlatego nie lubię takich przechwałek.

Myślę, że z odpowiednio dużym zapasem wolnego czasu wykonalne, sam tak w czasach szkolnych połykałem w wakacje i ferie wszelkiego rodzaju typowo młodzieżową beletrystykę, siedząc nad jedną książką od rana do wieczora, przelatując wzrokiem po kolejnych stronach. W ogóle nie ma co robić z czytania samego w sobie jakiejś specjalnie intelektualnej aktywności. Wszystko jest kwestią doboru konkretnego tytułu, jak przy każdym innym medium. Pierwsze z brzegu niewymagające, rozrywkowe czytadło to po prostu analogowy Netflix i tak powinno być traktowane. Igrzyska śmierci czy inny Zmierzch można czytać bez zakreślania fragmentów ołówkiem, wtykania kolorowych karteczek między kartki jak w mszalik i sporządzania notatek na marginesach, a i za wiele materiału do głębokich wielodniowych przemyśleń raczej się z nich nie wyciśnie. Ja tam koledze Karolowi wierzę na słowo, widać że to uczciwy chłopak.

[karol flibustier]

Dzięki tej dyskusji zdiagnozowałem u siebie kolejny nałóg związany z literaturą, oj oj, nieciekawe sprawy, z jednego do drugiego! Trzeba to bardzo stanowczo zbadać i ograniczyć!
Jestem jednak wdzięczny, że w nieco innym świetle mogę spojrzeć na czytanie, czy pisanie. Owszem, prawdą jest, że niektóre pozycje trzeba czytać siedem razy, bo są zawiłe i zmuszają do nowych wrażeń czytelniczych, czasami zmieniając optykę widzenia. Socrates, Platon, Stasiu Lem, Jules Verne, Jerzy Pertek, Tomasz z Akwinu, czy boski autor Biblii, wręcz do tego nakłaniają

[Wojciech Bombina]

Czytam teraz s-f, uważam że bardzo dobre (więc jak ktoś lubi s-f, to polecam), ale nie o tym, że polecam post.

Książka to "Ogień nad otchłanią" Vernona Vigne, napisana w 1992 roku. Ciekawe jest to, że architektura kontaktu międzygwiezdnego oparta jest w niej na listach dyskusyjnych, tak, takich LD jak kiedyś się bawiliśmy. Wszystko jest obudowane futurystyczną technologią (auto- tłumaczenia, wyszukiwanie, interpretacje itd.), ale trzon to jednak LD. W 1992 możliwość zbiorczej wymiany maili musiała być chyba bardzo postępowa .

[Wojciech Bombina]

Z książek, które zrobiły w tym roku na mnie wrażenie: Zapiski z Hiroszimy, Kenzaburō Ōe.