Sofa, kapcie, gazeta

Tytuły prasowe ukazujące się w Królestwie Dreamlandu i Scholandii, a także interesujące lub frapujące wrzutki z całego świata.
Awatar użytkownika
Edward Ebruz
obywatel
Posty: 1920
Rejestracja: 7 sie 2010, 22:59
Numer GG: 8606140
NIM: 873817
Lokalizacja: Letrib [Webland]
Kontakt:

Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Edward Ebruz »

W ramach nadrabiania zaległości sięgnąłem po archiwalne numery Scholander Allgemeine Zeitung. Rozłożyłem się więc wygodnie na sofie w mojej letribskiej daczy i zacząłem niespiesznie wertować zgromadzony kopczyk wydruków (ktoś jeszcze drukuje dłuższe materiały?). Pierwsza refleksja: jest to złoto i to złoto, które mimo upływu kilku lat wciąż świeci żywym blaskiem. Refleksja druga jest zarazem pytaniem: dlaczego, choć tak dobrze żarło, jednak zdechło? I dlaczego, wyjąwszy jakieś sympatyczne leockie laurki, nie wywołała poważniejszych, bardziej rozbudowanych reakcji?

Nie ma tego wiele, a jednak jest tu właściwie wszystko. Na początek: gnomiczny Aleksander i jego celne ciosy. „Gdybyśmy to my, Dreamlandczycy, wynaleźli Światowida, to w przeciwieństwie do oryginału, byłby on odwrócony dupą na cztery strony świata i patrzyłby głównie do środka”. To prawdopodobnie najlepszy i zarazem najbardziej lapidarny wykład na temat charakteru narodowego tak Starego, jak i Nowego Dreamlandu. Cała reszta, jaką można sobie tutaj wyobrazić, to już właściwie przypisy.

Dalej idzie nieodżałowana Karolina, niestety już w fazie defetystyczno-melancholijnej, znużona i przeżarta sceptycyzmem właściwym osobie, która „przeszła całą grę”, więc sama prosząca się o odebranie mikrofonu. Odejść jak Trizondal? Litości. Skutecznie zagłusza ją ustawiony z megafonem Maciej II. Są tu jednak rzeczy frapujące. Na przykład w momencie, gdy trafiam na jej — Karoliny — uwagę, że „Sarmacja to konstrukcja budowana od dwóch dekad, w której teoretycznie można robić wszystko bez minimalnej wiedzy o czymkolwiek”, dochodzę do wniosku, że nie o Sarmację tu idzie — na tak niskie przytyki Karolina nigdy sobie przecież nie pozwalała — lecz mamy tu do czynienia z wyłapaniem esencji mikronacji jako takiej.

Na osobne potraktowanie zasługuje obszerna Maciejowa publicystyka, której prawdopodobnie poświęcę jakiś osobny tekst – częściowo polemiczny – o ile nie wrócę wcześniej do kapsuły hibernacyjnej. W tym miejscu zatrzymam się jedynie na chwilę przy materiale zatytułowanym „Złotokapy mnie oblazły i gryzą” — mocnym, miejscami zaskakująco lirycznym tekście — dla którego punktem wyjścia była wyszperana na forum Skarlandu jakaś fantastycznie obłąkana wypowiedź Brunona Petrowicza Catalana: pozorując wiedzę insajdera, pan Brunon przedstawia tam Dreamland jako umorusanego kałem wikinga-imperialistę, który wystawia do wiatru i dewastuje własnych sojuszników z UNP.

Maciej właściwie obchodzi tytułowe złotokapy szerokim łukiem, nie poświęcając im dodatkowej uwagi, a samemu Brunonowi, mam takie wrażenie, po prostu gasi peta na czole i przechodzi do kolejnych tematów. Ten tekst ma szczególny rytm — niemal wyczuwam nastrój, w którym powstawał, nastrój pogodnej rezygnacji, prawdopodobnie po alkoholu zagryzionym hot dogiem z Żabki. Jest w tym wszystkim jakiś smutek, w końcu autor siedzi w jednym wielkim leju po bombie, ma chyba poczucie niespełnienia i zmarnowanych okazji, a teraz odpowiada na zaczepkę ze strony człowieka prawdopodobnie stojącego za dwiema dziesiątkami klonów w Agurii i Santerze.

To tekst ze stycznia 2022 roku. W materiale nieco późniejszym, bo pochodzącym z listopada — w obszernej rozmowie z Anastazją Windsachen — czytam frapujące wyznanie: „Gdybym dzisiaj pracował nad dreamlandzką konstytucją kwietniową, nie zgodziłbym się na model króla brytyjskiego. Zero republikanizmu. Żadnych parlamentów. Tworzenia skomplikowanych przepisów. Obyczaj. Statek piracki”.

A zatem państwo zarządzane na modłę statku pirackiego. Obywatele jako piraci, którym nie trzeba stale wymyślać rozrywki i którzy sami decydują, w którym momencie pozbawić władzy słabo rokującego kapitana. Żadnych znudzone makaków (widzę, że to ulubiony naczelny Dreamlandczyków).

Nie chciałbym tu wejść w tryb radosnego pierdololo, ale dla mnie osobiście, zawsze skorego do szukania typów i prawidłowości, jest to rzecz fascynująca. Gdy się bowiem nad tym bliżej zastanowić — blisko stąd do wyznania poczynionego przed laty przez króla Alfreda (2018) i jego fascynacji męską wspólnotą dawnych królestw barbarzyńskich. Być może obaj panowie nie chcieliby mieć dziś ze sobą wiele wspólnego, ale jednak to podobieństwo jest uderzające. Król jako Odoaker. „Dzisiejszy wzór dla dreamlandzkiego monarchy to raczej król barbarzyńców, taki, który walczy na pierwszej linii, umiejętnie waląc mieczem czy toporem. Poetyka gniewu i przemocy trafia do ludzi, przekonuje, że gra się na poważnie. Okuwanie się w zimny, wyniosły majestat nic by tu nie zdziałało; najwyżej zasygnalizowało słabość tronu. Trzeba bić pięścią po twarzy, wybijać zęby, wyrywać języki”. Tyle Alfred, który w innym miejscu mówił również o wzrastającej suwerenności narracyjnej współobywateli jako o fakcie, z którym każdy szef dreamlandzkiego państwa musi się poważnie liczyć (jak bardzo — tej zmiany do końca sam w porę nie doceniłem, o czym przekonałem się przy okazji koronacji Roberta II Freyderyka i tej wspaniałej procesji dumnych makaków, które, właśnie, dawno przestały być makakami). Tam piraci, tu barbarzyńcy.

W tym sensie późniejsze panowanie Aleksandra to był jednak triumf Starego Dobrego Dreamlandu. Aktem strzelistym dreamlandzkiego karlizmu, nowym Leonem XIII, któremu przyszło jednak panować w świecie zdemobilizowanych sicarios. Gdyby to panowanie przypadło na pierwszą dekadę tłustych lat dwutysięcznych i gdyby Aleksander miał się do kogo odezwać, miałby zapewne okazję zapisać się jako drugi Artur Piotr.
Edward J. Ebruz, r.s.
Awatar użytkownika
Maciej Hergemon
przewodniczący obrad Parlamentu
Posty: 3260
Rejestracja: 20 sie 2018, 15:15
NIM: 591374
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Maciej Hergemon »

Miło mi, że Szanowny (zakładam, że taki pronom należy stosować, wobec deklaracji o zerwaniu z logiką Dreamlandu wielu seniorów, gdyż jest najbardziej poprawny) tak ciepło ocenia pewną próbę odbudowy dreamlandzkiej prasy w epoce postedwardiańskiej. Pozwolę sobie odnieść się do porównania z Alfredem, które sam uważam za niezwykle trafne. W pewnym sensie zarówno mnie jak i Alfreda ukształtowały podobne bodźce - przeglądając archiwa Dreamlandu można dostrzec, że zarówno ja i Alfred byliśmy swoistymi przełomami w polityce koronacyjnej Królestwa. Alfred - jako pierwszy Król młodego pokolenia Dreamlandczyków jak i ja - pierwszy Król z przypadku. W związku z Koronacją Alfreda i później moją - istniała grupa dreamlandczyków, która pokładała pewne nadzieje na zmianę lub choćby podtrzymanie trendu w samym Dreamlandzie - a mieliśmy duże buty do wypełnienia - Alfred po Szanownym, ja - po de facto na ten moment już lubianym Królu Robercie Fryderyku. Wiązało się to po części z tym, że nie zdążyliśmy jeszcze nikomu podpaść (co ciekawe w deklaracji mianowania Alfreda na następnego Króla jednym z pierwszych pozytywnych głosów jest głos PTRa), po drugie stanowiliśmy pewną niewiadomą, więc uczciwie bądź nie zakładano, że będziemy Królami pewnego partykularnego interesu. Zarówno ja, jak i Alfred chcieliśmy ułożenia Dreamlandu na pewną modłę - zgodnie z założeniem, że skoro dla wielu to Król odpowiada za dobrobyt Królestwa to powinien mieć prawo do decydowania o Królestwie, nawet wbrew woli jego mieszkańców, tak u mnie jak i u Alfreda pojawia się w pewnym momencie zgorzknienie związane z tym, że to prawo decydowania jest obwarowane wyczerpującym przeciąganiem liny z tym samym społeczeństwem, które próbujemy przecież ratować.
Myślę, że w kontekście dreamlandzkim zgubne jest myślenie, że sygnały z Wysokiego Zamku mogą cokolwiek społeczeństwu narzucić. Stąd zarówno moja jak i Alfreda wizja Króla Barbarzyńców nigdy nie niosła za sobą większego posłuchu, będąc tylko wyrazem frustracji Króla pełnego energii wobec społeczeństwa będącego w letargu.
Czy są tu jeszcze jakieś realowe względy, wobec których można mówić o podobieństwie mnie i Alfreda może opowiem kiedyś Szanownemu przy ciastku.

No i jeszcze drugi punkt, zupełnie na szybko - SAZ przestał istnieć, bo jego redaktorzy albo składali się z takich, którzy wypadli z obiegu i nie nadążali bądź nie chcieli nadążać za mikroświatem, który przeniósł swój środek ciężkości gdzieś w okolice Nordaty, z której dworowaliśmy sobie ledwo pół dekady wcześniej, a której sprawne opisywanie wymagałoby przebicia się przez setki stron postów na częściowo obskurnych, a częściowo nieistniejących forach, albo takich jak nasz „młody narybek”, któremu w zasadzie nie byliśmy zupełnie do czegokolwiek potrzebni. Myślę, że zresztą o tym pisze sama KA w swoich przepowiedniach o końcu Dreamlandu.
Awatar użytkownika
Aleksander
członek Rządu Królewskiego
Posty: 5984
Rejestracja: 1 sty 2017, 22:00
NIM: 435954
Herb: a13
Lokalizacja: Tauzen
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Aleksander »

Cieszę się, że w końcu moje złośliwości zostały docenione. Już męczyło mnie chwalenie się nimi terapeucie, zwłaszcza że ciągle pytał, jak się wtedy czułem i co wtedy myślałem.
(-) Alexander, r.s.
Awatar użytkownika
Alfred
inżynier królewski
Posty: 2603
Rejestracja: 16 kwie 2013, 19:12
Numer GG: 47634183
NIM: 196135
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Alfred »

Edward Ebruz pisze: ↑23 mar 2025, 23:43Gdy się bowiem nad tym bliżej zastanowić — blisko stąd do wyznania poczynionego przed laty przez króla Alfreda (2018) i jego fascynacji męską wspólnotą dawnych królestw barbarzyńskich. Być może obaj panowie nie chcieliby mieć dziś ze sobą wiele wspólnego, ale jednak to podobieństwo jest uderzające. Król jako Odoaker. „Dzisiejszy wzór dla dreamlandzkiego monarchy to raczej król barbarzyńców, taki, który walczy na pierwszej linii, umiejętnie waląc mieczem czy toporem. Poetyka gniewu i przemocy trafia do ludzi, przekonuje, że gra się na poważnie. Okuwanie się w zimny, wyniosły majestat nic by tu nie zdziałało; najwyżej zasygnalizowało słabość tronu. Trzeba bić pięścią po twarzy, wybijać zęby, wyrywać języki”.
To prawda — tak wówczas powiedziałem. Muszę jednak nadmienić, że w głębi duszy, za pierwszym i drugim podejściem bardzo pragnąłem być umiłowanym monarchą w starym stylu. Przytoczoną przez Waszą Królewską Wysokość wyznanie odczytywałbym raczej jako wyraz adaptacji do warunków, w których przyszło mi działać, aniżeli "fascynacji męską wspólnotą dawnych królestw barbarzyńskich". Aczkolwiek z dzisiejszej, bardziej dojrzałej perspektywy muszę przyznać, że moje, jako Króla, skonfliktowanie z własnymi poddanymi raczej nie wynikało li i jedynie ze złośliwości i krnąbrności tych ostatnich.

Tak czy inaczej, konstytucja kwietniowa z 2020 r. nadal odzwierciedla moje poglądy na optymalny ustrój Dreamlandu. Na temat jej idei przewodnich już się swego czasu naprodukowałem, więc w tym miejscu pozwolę sobie tylko na kilka uwag odnośnie mojego postrzegania roli Korony. W naszych warunkach, w społeczności dawno okrzepłej i złożonej z samych mikronacyjnych weteranów, trudno wyobrazić sobie model monarchii absolutnej. Toteż Król, jeśli jest zaangażowany w bieżącą politykę i rządzenie państwem, to na zasadzie jakiegoś podziału kompetencji z rządem. Nie jest to, w mojej ocenie, korzystne dla Korony, która staje się współodpowiedzialna za politykę rządu, mając na nią ograniczony wpływ. Przy tym, o ile frustracja opinii publicznej wobec premiera regularnie znajduje ujście przy okazji wyborów, to panowanie Króla jest zasadniczo nieograniczone czasowo i przez to nie korzysta on z podobnego wentyla bezpieczeństwa.

Z powyższych względów uważam, że Korona powinna pozostawać poza polem walki politycznej, dbając o spoistość wspólnoty obywatelskiej i moderując ewentualne ekscesy, grożące jej naruszeniem – zarówno siłą autorytetu, jak i przy pomocy twardych kompetencji, jak rozwiązanie rządu czy weto ustawodawcze. Ten model zakładała konstytucja kwietniowa, a w moich oczach doskonale realizował go JKW Aleksander, którego uważam za najwybitniejszego ze współczesnych dreamlandzkich monarchów (jakkolwiek mgliste to pojęcie).
Maciej II pisze: ↑10 lut 2025, 17:08 Myślę, że KD powinno przywrócić ostatnią aklamowaną przez społeczeństwo Dreamlandzkie konstytucję / tj. tą z roku 2020, która odpowiada sposobowi, w jaki i tak działamy. Jej szerokie ramy dają także właściwie dowolną możliwość kształtowania działalności Królestwa w duchu zgodności z podstawowym aktem prawnym.
Sądząc po wypowiedzi w innym wątku, po czasie i JKW Maciej II spojrzał łaskawszym okiem na konstytucję z 2020 r. Propozycja jej przywrócenia nie spotkała się ze szczególnym odzewem, natomiast z tego miejsca chciałbym się zadeklarować jako jej zwolennik. Poza względami podniesionymi przez JKW Macieja, uważam, że niektóre instytucje konstytucji autorstwa p. de Riveya nie przystają do współczesnej rzeczywistości, w tym szczególnie przywrócenie urzędu namiestników królewskich (jestem zwolennikiem restauracji dziedzictwa dawnych prowincji, ale nie w skopiowanej z przeszłości formule instytucjonalnej — o tym wkrótce szerzej) oraz powszechnych i tajnych wyborów (które nie tylko wydają się zbędne w kontekście demokracji bezposredniej urzeczywistnionej w parlamencie, ale są niemozliwe do przeprowadzenia w naszym obecnym polozeniu infrastrukturalnym, skad koniecznosc siegania po instytucję stanu nadzwyczajnego). Co więcej, konstytucja kwietniowa została zniesiona nie tylko nielegalnie, co nie byłoby samo w sobie najgorsze, ale też bez wiadomego celu czy widocznych efektów, chyba tylko dla satysfakcji JKW Andrzeja, że udało mu się wreszcie wpisać klauzulę fajnego państwa do dreamlandzkiej ustawy zasadniczej. Przywrócenie konstytucji z 2020 r. wpisywałoby się w tym kontekście w dzisiejszego ducha odbudowy Królestwa i odwrotu od polityki rozjeżdżania buldożerem naszego dorobku.
(—) Alfred de Ebruz, r. s.
salus rei publicae suprema lex esto!
Awatar użytkownika
Maciej Hergemon
przewodniczący obrad Parlamentu
Posty: 3260
Rejestracja: 20 sie 2018, 15:15
NIM: 591374
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Maciej Hergemon »

W Konstytucji Kwietniowej widzę z perspektywy późniejszych doświadczeń także wady - nie utajniliśmy wyborów Premiera, ostatecznie utrwaliliśmy typowo sarmacki zwyczaj „akceptowania” obywateli, można ją także, moim zdaniem, spokojnie rozszerzyć o elementy projektu niegdysiejszej ustawy Prawo Lenne, która w mojej ocenie naprawdę dobrze się sprawdziła.

Jako rozwiązanie „na wczoraj”, jej przyjęcie wraz z podstawowymi aktami prawnymi uważam za dobre rozwiązanie, natomiast wypadałoby ją także odpowiednio dostroić przy nadarzającej się okazji.
Awatar użytkownika
Alfred
inżynier królewski
Posty: 2603
Rejestracja: 16 kwie 2013, 19:12
Numer GG: 47634183
NIM: 196135
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Alfred »

Maciej II pisze: ↑7 kwie 2025, 03:10 nie utajniliśmy wyborów Premiera
Nie postrzegam tego jako wady, natomiast myślę, że można byłoby skreślić przepis stanowiący zasadę jawnego rozpatrywania wszystkich spraw przez parlament.
Maciej II pisze: ↑7 kwie 2025, 03:10 ostatecznie utrwaliliśmy typowo sarmacki zwyczaj „akceptowania” obywateli
Nie powiedziałbym, że jest to "typowo sarmacki" zwyczaj. Ustawa o obywatelstwie z 2004 r. przewidywała dla jego uzyskania wymóg zaliczenia państwowego egzaminu, potem wprowadzono jeszcze warunek odbycia szkolenia wojskowego (!) i uzyskania poparcia namiestnika prowincji i trzech innych obywateli dla wniosku o obywatelstwo. Postulat powrotu do tego ostatniego wymogu pojawił się także w 2013 r. (wraz z wymogiem napisania 30 postów). Gwoli sprawiedliwości — kiedy ja zamieszkałem w KD, obywatelstwo dostawało się po rejestracji w Centralnym Rejestrze Mieszkańców, jeśli tylko wyraziło się taką chęć. Jednak całe otoczenie ustrojowe było wówczas inne, w szczególności obywatel nie miał z automatu prawa zasiadania w parlamencie.

Konstytucja kwietniowa przewiduje, że obywatelstwo nadaje Król na wniosek lub za zgodą rządu (ministra), pozostawiając dookreślenie szczegółów ustawie. Moim zdaniem rozsądne byłoby nadawanie obywatelstwa na wniosek, bez publicznej debaty (ktora, jak się domyślam, budzi najwieksze zastrzezenia Waszej Krolewskiej Wysokości), ale z wymogiem złożenia przysięgi obywatelskiej.
Maciej II pisze: ↑7 kwie 2025, 03:10 można ją także, moim zdaniem, spokojnie rozszerzyć o elementy projektu niegdysiejszej ustawy Prawo Lenne, która w mojej ocenie naprawdę dobrze się sprawdziła.
Osobiście uważam, że odesłanie do ustawy jest w tej mierze wystarczające i zapewnia większą elastyczność. Tym bardziej, że jak pisałem w wątku wyborczym p. de Riveya, a co mam nadzieję wkrótce rozwinąć, moim zdaniem samorządność można byłoby realizować nie tylko w obszarze ustroju terytorialnego.

Z innych dostrojeń — ująłbym w bardziej ogólne ramy instytucję stanu nadzwyczajnego (byc moze dodajac takze Krolowi generalne prawo wyznaczania p.o. nieobecnych urzędników), przemyślałbym również kwestię rozporządzeń królewskich, czy Król nie powinien wydawać ich samodzielnie beż wniosku/zgody rządu.

Notabene wielu ustaw i dekretow rowniez można by nie pisać od nowa, a przywrócić te obowiązujące przed generalną abrogacją dokonaną przez JKW Andrzeja. Stary spis praw daje pogląd na owczesny dorobek prawodawczy. O ile np. kodeks karny, ustawę o forum i ustawę o obywatelstwie warto by pomyśleć na nowo, to niektóre akty sa zupelnie w porządku.
(—) Alfred de Ebruz, r. s.
salus rei publicae suprema lex esto!
Awatar użytkownika
Maciej Hergemon
przewodniczący obrad Parlamentu
Posty: 3260
Rejestracja: 20 sie 2018, 15:15
NIM: 591374
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Maciej Hergemon »

Podzielam tutaj opinię DvW, który wyraźnie zaznaczał, że podobnie jak w realnym świecie, obywatel rodzi się w Królestwie i dlatego sąd nad faktem jego narodzin jest w gruncie rzeczy niesprawiedliwy.

Natomiast w kontekście Parlamentu Królestwa, patologią było zmartwychwstawanie znajomych celem przepchnięcia bądź wstrzymania jakiegoś projektu. Okres miesięcznej karencji od uzyskania obywatelstwa na włączenie w poczet Parlamentu uważam za znacznie słuszniejszy.

Do reszty odniosę się wieczorem.
Awatar użytkownika
Aleksander
członek Rządu Królewskiego
Posty: 5984
Rejestracja: 1 sty 2017, 22:00
NIM: 435954
Herb: a13
Lokalizacja: Tauzen
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Aleksander »

A ja pozostaję na stanowisku, że skoro nadawanie obywatelstwa to prerogatywa Korony, to i Korona sama wie najlepiej, czy w danej sprawie nabycie obywatelstwa to formalność, czy też wymagana jest debata. Co prawda czas mojego panowania już dawno się zakończył, ale o ile Danielowi von Wittowi przyznałbym obywatelstwo "na posiedzeniu niejawnym", o tyle w przypadku gdyby o takowe ubiegać się miał sarmacki dysydent, to byłbym zdania, że debata powinna mieć miejsce. Nie oznaczałoby to bynajmniej, iż jej wyniki są wiążące. Czasami debata tego rodzaju może pomóc rozwiać pewne wątpliwości, a czasami nawet przełamać pierwsze lody.
(-) Alexander, r.s.
Awatar użytkownika
Baldwin
urzędnik dworski
Posty: 1858
Rejestracja: 17 maja 2018, 09:04
NIM: 318196
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Baldwin »

Alfred pisze: ↑7 kwie 2025, 01:58 Ten model zakładała konstytucja kwietniowa, a w moich oczach doskonale realizował go JKW Aleksander, którego uważam za najwybitniejszego ze współczesnych dreamlandzkich monarchów (jakkolwiek mgliste to pojęcie).
Jak zwykle pozwolę sobie na dygresję, swego czasu zaangażowałem kol. Aleksandra do pracy w MSZ. Okazało się to flopem - raz, że ów jegomość miał mało czasu na działanie to jeszcze nie był w stanie wyjść z roli wiecznego śmieszka, co uwłaczało jednak w jakiś sposób powadze urzędu. Będąc na tronie stanął na wysokości zadania i wstydu nam jako krajowi nie przyniósł. Wielka szkoda, że był to jak pamiętam taki czas, gdy po prostu tu hulał wiatr i nie udało się wykorzystać w pełni potencjału, jaki w ww. drzemał (albo i drzemie...). Jak to mówił Daniec to tak z cyklu wazelinki nigdy za wiele.
Awatar użytkownika
Edward Ebruz
obywatel
Posty: 1920
Rejestracja: 7 sie 2010, 22:59
Numer GG: 8606140
NIM: 873817
Lokalizacja: Letrib [Webland]
Kontakt:

Re: Sofa, kapcie, gazeta

Post autor: Edward Ebruz »

Baldwin pisze: ↑7 kwie 2025, 21:10 Jak zwykle pozwolę sobie na dygresję, swego czasu zaangażowałem kol. Aleksandra do pracy w MSZ. Okazało się to flopem - raz, że ów jegomość miał mało czasu na działanie to jeszcze nie był w stanie wyjść z roli wiecznego śmieszka, co uwłaczało jednak w jakiś sposób powadze urzędu. Będąc na tronie stanął na wysokości zadania i wstydu nam jako krajowi nie przyniósł. Wielka szkoda, że był to jak pamiętam taki czas, gdy po prostu tu hulał wiatr i nie udało się wykorzystać w pełni potencjału, jaki w ww. drzemał (albo i drzemie...). Jak to mówił Daniec to tak z cyklu wazelinki nigdy za wiele.
Jak miło, choć pierwsza cześć tej wypowiedzi zapowiadała kwaśny deszcz pod Prypecią. Znowu jesteśmy jedną wielką dreamlandzką rodziną. To teraz zapraszam do mikrofonu JKW Aleksandra z prośbą o jakieś dobre słowo pod adresem hrabiego Baldwina. Może być jakaś subtelna złośliwość.
Edward J. Ebruz, r.s.
ODPOWIEDZ

Wróć do „Czytelnia”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość