Szanowni Posłowie,
Zarządzanie finansami Królestwa zawsze sprawiało nam duży problem. Na początek chciałbym przedstawić krótki opis historii dreamlandzkich budżetów.
Rys historyczny
W pierwszych latach po uchwaleniu Konstytucji 1 lipca 2002 roku przyjęło się uchwalanie kwartalnych ustaw budżetowych. Niestety, wiem tylko o jednej takiej ustawie: na pierwszy kwartał (styczeń-marzec 2005), ogłoszonej 3 marca 2005 r. Prace nad pierwszym budżetem na IV kwartał 2002 roku były zaawansowane, ale w związku z odwołaniem ówczesnego Ministra Finansów nie przyniosły efektu.
W 2007 roku przerzuciliśmy się na budżety półroczne, w nadziei, że dłuższy okres budżetowy zmniejszy zamieszanie wynikające z trudności z uchwalaniem ustaw budżetowych. Uchwalono dwa budżety półroczne w 2007 roku (styczeń-czerwiec i lipiec-grudzień), ogłoszone odpowiednio 2 lutego i 21 sierpnia. 25 marca 2008 udało się ogłosić budżet na pierwsze półrocze 2008 roku.
W maju 2009 roku weszła w życie obowiązująca do dziś ustawa o Skarbie Królestwa, która wprowadziła koncept indywidualnych ustaw dla poszczególnych podmiotów budżetu na nieokreślony okres czasu. Pomysł był mój, a inspirowany był pragmatycznym podejściem do spraw finansowych Weblandu, gdzie miasta i lokalne instytucje otrzymywały zastrzyk pieniędzy zwyczajnie wtedy, kiedy go potrzebowały, a nie raz na ileś miesięcy.
Nie licząc uchwalonej we wrześniu tego roku ustawy budżetowej, nowy model zadziałał tylko raz. W 2010 roku Izba Poselska przyjęła budżet Prokuratury Królestwa. Żadna inna instytucja Królestwa nigdy nie zgłosiła stosownego wniosku o budżet.
Obecny i poprzedni Rząd zdają się być wrogo nastawione do konceptu budżetów indywidualnych i obserwujemy obecnie powrót do budżetów okresowych.
Przyczyny niepowodzeń
Długi czas
Przygotowania do tworzenia projektów budżetowych notorycznie zajmowały dreamlandzkim rządom mnóstwo czasu. Proszę zwrócić uwagę, że nigdy się nie zdarzyło, by ustawę budżetową ogłoszono przed rozpoczęciem okresu budżetowego. Zawsze było to przynajmniej miesiąc po jego rozpoczęciu.
Za przykład mozolności tych prac niech posłuży najnowsza, wrześniowa ustawa budżetowa. Zbieranie wniosków o dofinansowanie od podmiotów budżetu Rząd rozpoczął 14 maja 2012 roku. 7 lipca, po dwóch miesiącach bez tygodnia, Rząd zaczął prace nad projektem ustawy. Te prace zajęły nieco ponad miesiąc, czyli do 9 sierpnia, choć później Rząd jeszcze wprowadzał dwukrotnie do niego poprawki. Po stronie rządowej prace zajęły więc w sumie 2 miesiące i 26 dni. Potem nastąpiła debata i głosowanie w Izbie Poselskiej, co zajęło kolejne 20 dni. Ostatecznie ustawę ogłoszono 2 września. Cały proces zajął się 3 miesiące i 19 dni.
Planowanie
Dodatkowym problemem jest oczywiście konieczność planowania działań z wyprzedzeniem - nie zawsze nasza mocna strona. Jeśli proces uchwalania budżetu zajmuje niecałe 4 miesiące, prace nad budżetem na nowy rok powinny zaczynać się w pierwszych tygodniach września poprzedniego roku. I potem, już w marcu Rząd powinien zacząć pracować nad budżetem na drugie półrocze. Ponieważ okresy budżetowe nie były nigdy u nas sprzężone z kadencjami Rządu, oznaczać to musi zmiany ekip w Pałacu Rady w trakcie prac nad budżetem - dodatkowa przeszkoda.
Marazm urzędników
Na przestrzeni lat ministrowie odpowiedzialni za budżet zawsze wskazywali na jeden naczelny problem: trudność z uzyskaniem informacji o planowanych wydatkach od wszystkich instytucji państwowych. Także w powyższym przykładzie etap zbierania wniosków od podmiotów budżetu zajął proporcjonalnie najwięcej, bo około połowę całego czasu, jaki zajęło stworzenie budżetu.
Reforma z 2009 roku wynikała z frustracji tym ewidentnie niedziałającym modelem. Ustawodawca postanowił przerzucić obowiązek zbierania informacji o zapotrzebowaniu na finansowanie z Ministerstwa na podmioty budżetu. Rozwiązanie wydawało się praktyczne, ale nie zmieniło to zachowania podmiotów budżetu. Niewątpliwie szkodliwym czynnikiem były: brak odpowiedniej informacji o obowiązujących procedurach uzyskiwania finansów oraz nadmierne skomplikowanie owych procedur.
Faktem jednak jest, że zarówno przed jak i po reformie z 2009 roku funkcjonariusze Królestwa stojący na czele poszczególnych podmiotów budżetu nie wykazywali zainteresowania uzyskiwaniem dofinansowania. Albo raczej: uważali wysiłek z tym związany nie wart korzyści wynikających w otrzymania środków w dreamlandzkiej wirtualnej walucie.
Parę dni temu Premier postawił na forum dość kontrowersyjny zarzut, jakoby Królestwo przez lata okradało funkcjonariuszy Królestwa. Prawda jest zupełnie odwrotna: od ponad dekady funkcjonariusze Królestwa wolą dobrowolnie zrezygnować z własnego zarobku, niż fatygować się o uzyskanie funduszy ze Skarbu.
Zasadność kontroli
Jeśli przyjrzeć się strukturze budżetów, łatwo stwierdzić, że cały ten czteromiesięczny proces to w gruncie rzeczy szalenie skomplikowana formalność. Ceremonia i kalka ze świata realnego, która zatraciła swój sens. Budżety to bowiem niemal w całości wydatki na pensje urzędników i rezerwy na nieprzewidziane wydatki. Wydatki, które nie należą do żadnej z tych dwóch kategorii stanowią mały odsetek całości budżetu. W budżecie z 2005 roku takie wydatki stanowiły mniej niż 5% budżetu. W budżecie na pierwszą połowę 2007 roku stanowiły one 5,7%. W ostatnim tegorocznym budżecie stanowiły one prawie 6%, choć nie wliczam w to miliona dreamów dla jednej z prowincji. Nie wiemy do końca na co dokładnie poszły te pieniądze.
Procedura uchwalania budżetu jest po części uzasadniona chęcią zachowania kontroli nad finansami Królestwa. Stąd budżety musi zaakceptować parlament i Król, a jeden minister Rządu nadzoruje wszystkie wydatki. Czy jednak cała ta ostrożność jest konieczna, gdy 94% naszych wydatków stanowią niezmieniające się od lat pensje? Niezbitym faktem jest, że budżet nigdy nie był przedmiotem poważnej kontrowersji w naszym parlamencie, z pewnością nic na skalę debat budżetowych w świecie realnym.
Podsumowanie
Podsumowując, problemy, które zawsze utrudniały nam zarządzanie finansami sprowadzałbym do następujących:
- marazm w instytucjach Królestwa i brak zainteresowania dofinansowaniem,
- zbyt skomplikowana i niepotrzebna procedura uchwalania ustaw budżetowych
Propozycje rozwiązań
Nie mam jednej propozycji i liczę na opinie, jak i własne propozycje Panów Posłów, ale również innych zainteresowanych tematem (przyjmę wszelkie głosy, osoby nie posiadające uprawnień na tym forum proszę o PW lub e-mail). Proponuję jednak, byśmy zaczęli od wyzbycia się impulsu do kopiowania reala. To, co sprawdza się w świecie realnym, nie musi być właściwe w naszych warunkach.
1. Rezygnacja z ustaw budżetowych w ogóle. Budżet ogłasza minister ds. budżetu w formie rozporządzenia.
Ponieważ budżet ogłaszany byłby publicznie, zachowujemy kontrolę nad tym, gdzie idą pieniądze państwowe. Izba zachowuje prawo do odwołania ministra, jeśli uzna, że nieprawidłowo zarządza Skarbem.
Wadą tego rozwiązania jest to, że skróci ono procedurę tworzenia budżetu jedynie o kilka tygodni, czyli okres, jaki projekt spędza obecnie w Izbie Poselskiej. Minister nadal będzie miał te same problemy z zebraniem informacji od podmiotów budżetu.
2. Wyłączenie wynagrodzeń funkcjonariuszy Królestwa z obowiązku uwzględniania ich w ustawie budżetowej. Budżet w dotychczasowej formie obejmuje wyłącznie wydatki inne niż wynagrodzenia. Wysokość wszystkich pensji jest ustalana albo ustawowo przez Izbę Poselską albo rozporządzeniem przez ministra, tak by zmiana wysokości wynagrodzeń była zawsze podawana publicznie. Minister odpowiedzialny za budżet wypłaca podmiotom budżetu środki na wynagrodzenia na bieżąco bez jakichkolwiek ustaw czy rozporządzeń.
Bardziej uprościć się procedury wypłacania wynagrodzeń chyba się nie da. Czy jednak to wystarczy, by wynagrodzenia zaczęły być wypłacane regularnie? Dużo będzie zależeć od tego, kto jest w danej chwili ministrem.
Wadą jest utrata bieżącej kontroli nad stanem Skarbu Królestwa. Ponieważ wynagrodzenia stanowią 94% naszych wydatków, opinia publiczna nie będzie informowana o tym, ile państwo wydaje i jaki jest stan kasy.
3. Ustanowienie jednego organu odpowiedzialnego za wypłacanie wszystkich wynagrodzeń w całym Królestwie bez względu na rangę.
Być może duża część problemu polega na tym, że aby dyrektor biblioteki w Elsynor mógł otrzymać swoją pensję, pieniądze na to przeznaczone muszą być przelane z konta Skarbu Królestwa na konto Ministerstwa Kultury, następnie z konta MK na konto biblioteki i wreszcie z konta biblioteki na prywatne konto dyrektora. W tak małym państwie, jak Dreamland przelewanie tych samych pieniędzy trzykrotnie wydaje się niepotrzebne. Zwłaszcza, że zapisujemy w ustawie dokładnie na co te pieniądze są przeznaczone i żaden z organów, przez którego ręce te pieniądze przejdą nie ma żadnej autonomii w kwestii ich wydatkowania.
KSI prowadzi prace nad zautomatyzowaniem wypłacania wynagrodzeń. Ustanowienie konta Skarbu Królestwa jako jedynego, z którego wypłacane są bezpośrednio pensje pozwoli na kompletne wyłączenie zawodnego człowieka z całego procesu.
Z kolei jeśli podmioty budżetu nie będą mogły wnioskować o dofinansowanie na pokrycie wynagrodzeń (94% naszych wydatków), fakt, że zazwyczaj i tak o nie nie wnioskują przestanie mieć negatywne konsekwencje.
Wadą może być konieczność utrzymywania przez kogoś w Rządzie stale aktualnej listy wszystkich funkcjonariuszy. Minister musiałby być informowany o każdym powołaniu i odwołaniu, i musiałby te informacje wprowadzać do systemu. Rozwiązaniem tego problemu może jednak być niedawno powstały CRZ.
Właściwie można połączyć te propozycje w różnych kombinacjach. Chętnie usłyszę też inne pomysły.
Problem jest jak najbardziej realny, uciążliwy i nękający Królestwo od dekady. Przy odrobinie wyobraźni może uda nam się go rozwiązać raz na zawsze.
Termin zakończenia debaty wyznaczam wstępnie na 1 grudnia.
6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
- Pavel Svoboda
- król-senior
- Posty: 1139
- Rejestracja: 13 wrz 2010, 15:02
- Numer GG: 1935862
- NIM: 509280
- Kontakt:
6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
(-) Pavel Svoboda, r.s.
- APRS
- król-senior
- Posty: 842
- Rejestracja: 19 sie 2010, 19:20
- Numer GG: 2587993
- NIM: 607400
- Lokalizacja: aktualnie: Sangajokk
- Kontakt:
Re: 6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
Podzielam wątpliwości co do aktualnych rozwiązań, co zresztą samo w sobie nie jest szczególnie odkrywcze. System budżetowy - mimo ogromnych wysiłków obecnego Premiera de facto nie funkcjonuje i - jak trafnie zauważa Marszałek - w istocie nigdy odpowiednio w Królestwie nie zafunkcjonował. W mojej ocenie jest to problem jednak nie tylko rozwiązań prawnych dotyczących finansowania działalności publicznej w Królestwie, ale znacznie szerszy - braku wartości dreama. To dlatego właśnie mamy inercję funkcjonariuszy w zakresie wynagrodzeń. Próby pobudzenia aktywności ekonomicznej Dreamlandczyków, podejmowane przez coraz liczniejsze - co mnie cieszy - podmioty, wciąż jeszcze nie przynoszą wyraźnych rezultatów.
Spośród przedstawionych propozycji rozwiązań przychodzi mi do głowy takie, które opiera się na założeniu, że istotą całego budżetowania w Królestwie winno być upublicznienie informacji i oparcie samych zasad w prawie, z możliwością elastycznego ich wykonywania w miarę potrzeb. Rzeczywiście kwestie te nie budzą obecnie wielkich emocji. Chodzi zatem o to, by wszelkie wydatki, jak i wynagrodzenia, miały swoje zakotwiczenie w przepisach, ale nie wymagały regularnego uchwalania. Myślę, że warto pochylić się nad rozwiązaniem, w którym tworzymy właśnie takie "kotwice", czy też akty aprowizacyjne. Do tej kategorii należałyby te postanowienia, które ustalają wynagrodzenia. Poza nimi chyba ze strony Izby potrzebna byłaby tylko akceptacja jakiś generalnych programów, czegoś w rodzaju dotychczasowych ustaw budżetowych dla poszczególnych podmiotów, ale możliwie generalnych. W takim akcie Izba mogłaby zastrzegać obowiązek przedstawiania okresowych informacji co do wykorzystania danego programu. Można się tutaj oprzeć na rozwiązaniach listy cywilnej, być może nawet bardziej jeszcze je upraszczając, "w zamian" niejako zastrzegając ową okresową sprawozdawczość. Z założenia istotą takiego mechanizmu byłoby upoważnienie ministra do wydatkowania określonej sumy w ramach projektu (grantu?), dla niektórych programów można ustalić je nawet jako stałe, ograniczane np. wysokością miesięcznych wypłat. Izba niezadowolona ze sposobu dysponowania takim programem mogłaby ustawę "aprowizacyjną" po prostu odpowiednio zmodyfikować albo po prostu uchylić, a w drastyczniejszych wypadkach wystąpić o odwołanie Rządu czy samego ministra.
To raczej wstępne sugestie i nie powinny przeszkadzać Izbie w poszukiwaniu ewentualnych lepszych rozwiązań. W żadnym wypadku nie jest to wypowiedź, która miałaby prowadzić do wniosku, że Korona inne rozwiązanie zawetuje.
Spośród przedstawionych propozycji rozwiązań przychodzi mi do głowy takie, które opiera się na założeniu, że istotą całego budżetowania w Królestwie winno być upublicznienie informacji i oparcie samych zasad w prawie, z możliwością elastycznego ich wykonywania w miarę potrzeb. Rzeczywiście kwestie te nie budzą obecnie wielkich emocji. Chodzi zatem o to, by wszelkie wydatki, jak i wynagrodzenia, miały swoje zakotwiczenie w przepisach, ale nie wymagały regularnego uchwalania. Myślę, że warto pochylić się nad rozwiązaniem, w którym tworzymy właśnie takie "kotwice", czy też akty aprowizacyjne. Do tej kategorii należałyby te postanowienia, które ustalają wynagrodzenia. Poza nimi chyba ze strony Izby potrzebna byłaby tylko akceptacja jakiś generalnych programów, czegoś w rodzaju dotychczasowych ustaw budżetowych dla poszczególnych podmiotów, ale możliwie generalnych. W takim akcie Izba mogłaby zastrzegać obowiązek przedstawiania okresowych informacji co do wykorzystania danego programu. Można się tutaj oprzeć na rozwiązaniach listy cywilnej, być może nawet bardziej jeszcze je upraszczając, "w zamian" niejako zastrzegając ową okresową sprawozdawczość. Z założenia istotą takiego mechanizmu byłoby upoważnienie ministra do wydatkowania określonej sumy w ramach projektu (grantu?), dla niektórych programów można ustalić je nawet jako stałe, ograniczane np. wysokością miesięcznych wypłat. Izba niezadowolona ze sposobu dysponowania takim programem mogłaby ustawę "aprowizacyjną" po prostu odpowiednio zmodyfikować albo po prostu uchylić, a w drastyczniejszych wypadkach wystąpić o odwołanie Rządu czy samego ministra.
To raczej wstępne sugestie i nie powinny przeszkadzać Izbie w poszukiwaniu ewentualnych lepszych rozwiązań. W żadnym wypadku nie jest to wypowiedź, która miałaby prowadzić do wniosku, że Korona inne rozwiązanie zawetuje.
- Tomasz Lerent
- Posty: 188
- Rejestracja: 28 sty 2012, 10:54
- Numer GG: 39342063
- NIM: 795720
- Lokalizacja: Morburg
- Kontakt:
Re: 6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
Wysoka Izbo!
Panie Marszałku!
Problem jest to prawda. Zgadzam się z moimi przedmówcami, ale w Dreamlandzie obecnie ma projektów ,na które ministerstwa wydawały by pieniądze - prócz - wydawania ich na funkcjonariuszy. Chodzi mi tu oczywiście na przedsięwzięcia tj. budowa jakiegoś gmachu czy dotacje.
Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ nie jest to nam potrzebne - oj! Szkoda! Dream jest bezwartościowy dlatego nic - prócz - gromadzeniem pieniędzy na kontach nie można z nim zrobić. Ale wrócę do tematu...
Sposób uchwalania budżetu Dreamlandu nie jest najgorszy. Można by jedynie poprawić ten problem dekretem lub ustawą ,która uregulowała by ten proces - kiedy i jak powinna zostać uchwalona ustawa. Jeżeli chodzi o uzyskiwanie informacji od instytucji nt. planowanych wydatków - cóz... nie zmusimy ich do tego! - może czas najwyższy usunąć którąś instytucje, które nie chce pieniędzy - prócz - oczywiście pensji dla dyrektora - a może warto wpisać przygotowanie takiej informacji w obowiązek każdego dyrektora/urzędnika/ministra.
Dziękuję!
Panie Marszałku!
Problem jest to prawda. Zgadzam się z moimi przedmówcami, ale w Dreamlandzie obecnie ma projektów ,na które ministerstwa wydawały by pieniądze - prócz - wydawania ich na funkcjonariuszy. Chodzi mi tu oczywiście na przedsięwzięcia tj. budowa jakiegoś gmachu czy dotacje.
Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ nie jest to nam potrzebne - oj! Szkoda! Dream jest bezwartościowy dlatego nic - prócz - gromadzeniem pieniędzy na kontach nie można z nim zrobić. Ale wrócę do tematu...
Sposób uchwalania budżetu Dreamlandu nie jest najgorszy. Można by jedynie poprawić ten problem dekretem lub ustawą ,która uregulowała by ten proces - kiedy i jak powinna zostać uchwalona ustawa. Jeżeli chodzi o uzyskiwanie informacji od instytucji nt. planowanych wydatków - cóz... nie zmusimy ich do tego! - może czas najwyższy usunąć którąś instytucje, które nie chce pieniędzy - prócz - oczywiście pensji dla dyrektora - a może warto wpisać przygotowanie takiej informacji w obowiązek każdego dyrektora/urzędnika/ministra.
Dziękuję!
(-) Sir Tomasz Paweł de' Lerent
Poseł XX kadencji
Poseł XX kadencji
- Daniel von Witt
- Posty: 13223
- Rejestracja: 5 cze 2012, 15:38
- Numer GG: 41404078
- NIM: 877416
- Lokalizacja: Bekka-Heach (Rolandia)
- Kontakt:
Re: 6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
Wasza Królewska Mość,
Panie Marszałku, Panowie Posłowie,
na wstępie dziękuję Wysokiej Izbie, że podjęła temat. Krótko też wspomnę, że z częścią postulatów Pana Marszałka się zgadzam, do czego jeszcze wrócę oraz, że jedynie liźnięto prawdziwego sedna problemu i to Pan Marszałek wskazał w tej debacie jako pierwszy na innym przykładzie, co w gruncie rzeczy jest w stanie rozwiązać ten jak i dowolny problem proceduralny, a o czym mówiłem w expose. Chodziło o to, że CRZ może rozwiązać problem wypłat wynagrodzeń. Czyli system.
Klucz do sukcesu reformy finansów publicznych leży w systemowym ich ujęciu. W dziedzinach tego pokroju, jak CBD, CRM, CRIP, teraz CRZ, kiedyś mam nadzieję np. „system finansów publicznych” jest połączenie rozwiązań prawnych, instytucjonalnych z techniką, która ma ułatwić nam całą zabawę.
Niedługo po moim przybyciu do Królestwa, kiedy zetknąłem się z problematyką systemu gospodarczego, w pierwszym prowizorycznym zarysie, który znalazł się też na stronie mojego Centrum Ekonomii, finanse publiczne umieściłem wewnątrz niego. Zespół systemów głównych Królestwa powinien się składać zwłaszcza z systemu finansów publicznych. Ilustrowałem to na diagramie „naczyń połączonych”: banku, finansów mieszkańców, finansów publicznych, finansów przedsiębiorstw oraz finansów podmiotów niekomercyjnych. Żaden z tych elementów nie działa lub nie zadziałałby, nawet przy istnieniu najwspanialszego prawa, gdyby systemy informatyczne (tworzące nasz świat) nam w tym nie pomagały.
Problem z budżetem jest taki jak np. z CBD, gdybyśmy mieli go tylko na papierze. Budżety tworzymy od A do Z ręcznie, korzystając z dowolnego edytora tekstu czy arkusza kalkulacyjnego, wyliczamy różne kwoty, uzgadniamy, przesyłamy, czekamy na odpowiedzi lub czekamy bo prawo tego wymaga. Jest to pracochłonne, mozolne i zniechęcające, a jak trzaśnie nam jakaś kwota i suma się nie zgadza to zaczynają nam ręce i chęć do tego opadać zupełnie. I nie dziwię się. Bo w przeciwieństwie do tego, jak budżet się tworzy jego realizacja jest wyjątkowo prosta – kilka kliknięć w systemie na stronach Królestwa wystarcza, by przelać te wyliczone w pocie czoła kwoty tam gdzie chcieliśmy i nam pozwolono.
Szeroko rzecz ujmując – procedura budżetowa wymaga systemu. Finanse publiczne wymagają systemu! Bez tego zawsze, bez względu na kształt prawa i ilość zaangażowanych osób budżetowanie będzie trudne. A trzeba powiedzieć, że wzrost Królestwa i przypływ obywateli, o czym każdy marzy, oznaczał będzie katastrofę budżetowania w dowolnym „papierowym” znaczeniu – efekty skali przerosną możliwości dowolnego sternika finansów publicznych. I sądzę na tym skupić się trzeba – system finansów publicznych pojawił się w okrojonym zakresie w rozmowach z Szefem KSI – w okrojonym, gdyż JE zajmuje się obecnie kilkoma innymi systemami, więc koncepcyjnie i graficznie rozrysowuję finanse publiczne w zaciszu swojej kancelarii czekając na odpowiedni moment ich prezentacji. Czas na wdrożenie tego systemu chcę dać Królestwu właśnie przyjęciem ostatniego „papierowego” budżetu na 9 miesięcy. Za mojej kadencji na pewno się to nie stanie, ale w czasie jej trwania i po niej będę konsekwentnie dążył do zaprowadzenia tego rozwiązania pomagając każdemu jak tylko będę w stanie, by finanse publiczne wyglądały jak np. CBD. By do tworzenia budżetu było konieczne zalogowanie się i wykonanie paru kliknięć w systemie, a nie przechodzenie gehenny, o której mówię wcześniej i mówią moi przedmówcy.
I jestem przekonany o jednym – dodanie „budżetu” do systemów głównych KD kilkakrotnie zwiększy aktywność gospodarczą obywateli. Jeżeli „papierowe” budżety aktywizowały życie gospodarcze (patrząc na dane o przelewach) w latach 2007, 2008 czy 2009, na zmierzonym i wykazanym w jednym z wątków poziomie, to „systemowe” budżety będą o niebo skuteczniejsze, a samo nimi zarządzanie – przyjemne.
W mojej opinii brak systemu jest źródłem niepowodzeń. Problemy wskazane przez Pana Marszałka mają co najwyżej znaczenie drugorzędne. Ale konkretnie:
Czas – zgadza się. Procedura jest długa i sam na to narzekałem i narzekam. Ale jak trafnie Pan Marszałek mówi – budżety nie muszą być przyjmowane dla wszystkich na raz. Tak jak zrobiono to dla prokuratury. Dlatego już teraz wszcząłem tworzenie budżetu. 1 grudnia trafi on do Izby Poselskiej – te podmioty, które złożą wnioski do tego czasu (będzie ich ok. 8) – załapią się na tą ustawę. A jak nie – to na kolejną. Nie ma obowiązku przyjęcia jednej ustawy, więc będzie ich tyle ile osobnych wnioskodawców nie zdąży w danym czasie. Wszystkie jednak mają planować do końca czerwca następnego roku.
Planowanie – nie widzę w tym problemu. Kiedy ok. 95% budżetu w przeszłości stanowiły pensje o znanej wysokości to planowanie jest bardzo prostą czynnością. I tu właśnie dziwi niefinansowanie tych wynagrodzeń, o których mówiłem obok – czemu nie planowano ich z większym wyprzedzeniem skoro było i jest pewne, że zawsze komuś pensja się należy i należeć będzie. To plan z niemal 100% pewnością wykonania. Dodatkowo znacznie częściej plany są większe niż realne ich wykonanie – i tak samo jest z kwestią ich finansowania. Część środków budżetowych tylko się mieli tam i z powrotem – podmioty zwracają kwoty niewykorzystane, co było cechą budżetów półroczy lat 2007, 2008. Moim zdaniem planowanie kwot PEWNYCH jakimi są pensje jest bezproblemowe. Kwestia jedynie częstotliwości budżetowania – im częściej karze się go opracowywać, co jest tą gehenną ceremonialną, to większe ryzyko, że procedurę się porzuci. A jeżeli raz na rok nawet przyjmie się budżet z pensjami na cały rok, to nie ważne kto będzie rządził – po objęciu władzy zawsze ma środki na koncie i plan do wykonania. Budżety kwartalne czy kadencyjne to błąd. Pół roku to minimum.
Marazm urzędników, zasadność kontroli – przede wszystkim minister nikogo nie zmusza do złożenia wniosku budżetowego. Jeżeli dany podmiot nie chce lub nie odpowiada to nie ma sensu czekać na te informacje, skoro jak tylko ten się „obudzi” i wniosek złoży, to ustawę można podjąć nawet tylko dla tego jednego podmiotu. I wskazuje WKW, że ustawa z 2009 roku ułatwiła sprawę w tym zakresie. Ok – tylko jak sam Pan Marszałek powiedział od tamtego czasu tylko prokuratura w 2010 roku miała budżet, no i teraz we wrześniu przyjęto federalny, choć nie dla wszystkich. Wydaje mi się więc, że to czy budżet jest czy nie leżało nie w przepisie ale gdzie indziej. W dodatku prokuratura z racji otrzymania środków do wyczerpania nigdy nie musi się z niego rozliczyć – przynajmniej do czasu jak uzna, że znów potrzebuje zastrzyku gotówki, jednak minęły 2 lata i cisza – może dlatego, że nie ma nikogo w prokuraturze. I nie ma obowiązku planowania na dany okres czasu, zatem budżet okresowy na 2 lata w przód może być przyjęty tak samo jak budżet na kwartał. I np. Izba Poselska planując budżet na 2 lata w przód zapobiegłaby ryzyku, że posłowie nie otrzymają wypłat, gdyż miałaby środki na dwa lata, a nawet gdyby jej skład się rozszerzył lub by ją zlikwidowano – zawsze można uzyskać dodatkowe lub zwrócić zbędne środki.
Nie jestem tez wrogo nastawiony do budżetów indywidualnych, bo ostatni budżet federalny taki przecież był – nie wszystkie podmioty chciały uzyskać środki. Ten nowy też taki będzie. Jestem zaś wrogo nastawiony do budżetów „do wyczerpania” – nie wiemy na co i kiedy idą pieniądze, na jak długo mają wystarczyć – według mnie to nieodpowiedzialne i pozbawia narzędzi kontrolnych. Nawet dla budżetów okresowych nie składano sprawozdania by uzyskać środki – tak było ostatnim razem, więc nie wierzę że sprawozdawczość byłaby na lepszym poziomie przy budżetach „do wyczerpania”.
Elementarną cechą budżetu jest jego osadzenie w czasie. Tak jest z pensjami miesięcznymi, kadencją władz, kalendarzem wyborczym, świętami państwowymi i wieloma innymi sprawami – wszystko ma osadzenie w czasie i budżet też powinien. I znaczenia nie ma tu, że jest to zaprzęgnięte z realu. Izba Poselska to też pomysł realowy. Stanowisko WKW – także. I wiele innych rozwiązań, które stanowią naszą unikatową kombinację państwa – to odniesienia z rzeczywistości.
Budżet okresowy umożliwia kontrolę. Zarzuca mu WKW skomplikowaną procedurę/ceremonię – nie zgodzę się. Złożenie wniosku, akceptacja wniosku i przedłożenie projektu budżetu Izbie to minimum. Ale oczywiście – jeżeli budżetów się nie realizuje to nie ma „ceremonii”.
O pensjach funkcjonariuszy wypowiem się w otworzonym przeze mnie wątku na ten temat, by nie przedłużać wypowiedzi tutaj.
Teraz odniosę się do zaproponowanych przez WKW rozwiązań próbując wiązać z nimi swoją wizję finansów publicznych, zanim utworzono by system tychże.
Budżet przyjmowany na okres co najmniej 6 miesięcy dla podmiotu budżetu, który składa wniosek jak dotąd (z tym, że znosi się wymóg oczekiwania 4 miesięcy) – ministrowi, który zatwierdza budżet rozporządzeniem (ad. 1 propozycji), jeżeli w strukturze planowanych wydatków pensje stanowią co najmniej 90% (ad. 3 propozycji) całości. Jeżeli pojawiają się wydatki programowe, inwestycyjne, zakupowe itp. przekraczające 10% próg udziału w strukturze – minister kieruje projekt do Izby Poselskiej, która musi go zatwierdzić. Jeżeli okres budżetowy się zakończył, a podmiot budżetu nie posiada kolejnego budżetu – działa prowizorium budżetowe aż do przyjęcia nowego budżetu. Prowizorium działa na podstawie ustawy o Skarbie Królestwa i nie wymaga składania żadnych dokumentów – minister wypłaca ze Skarbu Królestwa comiesięcznie kwotę odpowiadającą ostatniemu budżetowi dla tego podmiotu w ujęciu miesięcznym (suma ostatniego budżetu/okres budżetu = kwota w ramach prowizorium).
W rozwiązaniu pierwszym widzę zaletę wypłat tego co pewne na podstawie struktury budżetu i cennie ją WKW tutaj zaprezentował. Uprościłoby to procedurę dla wydatków wynikających bezpośrednio z ustaw. Należałoby jedynie pilnować, by państwowa kiesa była zawsze zarządzana – brak ministra oznaczałby brak wypłat. Drugiej propozycji nie popieram w ogóle. Jestem nastomiast orędownikiem trzeciej, ale tylko w części, która likwiduje obostrzenia dla wypłat seryjnych typu wynagrodzenia właśnie. Nie popieram natomiast wypłat ze Skarbu Królestwa. Każdy podmiot budżetu swoją autonomię finansową mieć musi – realizacja budżetu wprost z Skarbu Królestwa pozbawia je ich i powoduje, że CRIP dla instytucji jest niepotrzebny, gdyż wszystkie podmioty można z niego wykreślić prócz Skarbu Królestwa, który wypłacałby wszystkie kwoty bezpośrednio z pominięciem innych instytucji. Na to się nie zgadzam, ponieważ każdy podmiot budżetu jest autonomiczny – sam tworzy projekt budżetu decydując na co wyda środki. Jak powiedziano – budżet nie jest tematem burzliwych debat, więc i minister i Izba Poselska wyrażają zgodę na budżet konkretnego kształtu.
Natomiast WKM mówi słusznie – kreatywny budżet powstanie tylko wtedy, jeżeli środki będzie szansa wydać na coś innego niż same pensje. Taki jest budżet Zjednoczonego Księstwa i taki będzie projekt budżetu federalnego na nowy okres. Ruch dreama będzie problemem wiecznym bez systemu gospodarczego spiętego z systemem finansów publicznych – połączenie obu da świetne rezultaty. Obecnie jednak trzeba dawać sobie radę na tyle ile jesteśmy w stanie. Liczę, że budżet do czerwca następnego roku będzie ostatnim „papierowym”.
Głęboka reforma finansów publicznych to 3 rzeczy:
- prawo, które będzie przestrzegane i stosowane,
- instytucje, które podtrzymają byt danych rozwiązań,
- technika/system, który ułatwi stosowanie prawa.
(-) Daniło baron de la Vega
Premier Rządu Królewskiego
Panie Marszałku, Panowie Posłowie,
na wstępie dziękuję Wysokiej Izbie, że podjęła temat. Krótko też wspomnę, że z częścią postulatów Pana Marszałka się zgadzam, do czego jeszcze wrócę oraz, że jedynie liźnięto prawdziwego sedna problemu i to Pan Marszałek wskazał w tej debacie jako pierwszy na innym przykładzie, co w gruncie rzeczy jest w stanie rozwiązać ten jak i dowolny problem proceduralny, a o czym mówiłem w expose. Chodziło o to, że CRZ może rozwiązać problem wypłat wynagrodzeń. Czyli system.
Klucz do sukcesu reformy finansów publicznych leży w systemowym ich ujęciu. W dziedzinach tego pokroju, jak CBD, CRM, CRIP, teraz CRZ, kiedyś mam nadzieję np. „system finansów publicznych” jest połączenie rozwiązań prawnych, instytucjonalnych z techniką, która ma ułatwić nam całą zabawę.
Niedługo po moim przybyciu do Królestwa, kiedy zetknąłem się z problematyką systemu gospodarczego, w pierwszym prowizorycznym zarysie, który znalazł się też na stronie mojego Centrum Ekonomii, finanse publiczne umieściłem wewnątrz niego. Zespół systemów głównych Królestwa powinien się składać zwłaszcza z systemu finansów publicznych. Ilustrowałem to na diagramie „naczyń połączonych”: banku, finansów mieszkańców, finansów publicznych, finansów przedsiębiorstw oraz finansów podmiotów niekomercyjnych. Żaden z tych elementów nie działa lub nie zadziałałby, nawet przy istnieniu najwspanialszego prawa, gdyby systemy informatyczne (tworzące nasz świat) nam w tym nie pomagały.
Problem z budżetem jest taki jak np. z CBD, gdybyśmy mieli go tylko na papierze. Budżety tworzymy od A do Z ręcznie, korzystając z dowolnego edytora tekstu czy arkusza kalkulacyjnego, wyliczamy różne kwoty, uzgadniamy, przesyłamy, czekamy na odpowiedzi lub czekamy bo prawo tego wymaga. Jest to pracochłonne, mozolne i zniechęcające, a jak trzaśnie nam jakaś kwota i suma się nie zgadza to zaczynają nam ręce i chęć do tego opadać zupełnie. I nie dziwię się. Bo w przeciwieństwie do tego, jak budżet się tworzy jego realizacja jest wyjątkowo prosta – kilka kliknięć w systemie na stronach Królestwa wystarcza, by przelać te wyliczone w pocie czoła kwoty tam gdzie chcieliśmy i nam pozwolono.
Szeroko rzecz ujmując – procedura budżetowa wymaga systemu. Finanse publiczne wymagają systemu! Bez tego zawsze, bez względu na kształt prawa i ilość zaangażowanych osób budżetowanie będzie trudne. A trzeba powiedzieć, że wzrost Królestwa i przypływ obywateli, o czym każdy marzy, oznaczał będzie katastrofę budżetowania w dowolnym „papierowym” znaczeniu – efekty skali przerosną możliwości dowolnego sternika finansów publicznych. I sądzę na tym skupić się trzeba – system finansów publicznych pojawił się w okrojonym zakresie w rozmowach z Szefem KSI – w okrojonym, gdyż JE zajmuje się obecnie kilkoma innymi systemami, więc koncepcyjnie i graficznie rozrysowuję finanse publiczne w zaciszu swojej kancelarii czekając na odpowiedni moment ich prezentacji. Czas na wdrożenie tego systemu chcę dać Królestwu właśnie przyjęciem ostatniego „papierowego” budżetu na 9 miesięcy. Za mojej kadencji na pewno się to nie stanie, ale w czasie jej trwania i po niej będę konsekwentnie dążył do zaprowadzenia tego rozwiązania pomagając każdemu jak tylko będę w stanie, by finanse publiczne wyglądały jak np. CBD. By do tworzenia budżetu było konieczne zalogowanie się i wykonanie paru kliknięć w systemie, a nie przechodzenie gehenny, o której mówię wcześniej i mówią moi przedmówcy.
I jestem przekonany o jednym – dodanie „budżetu” do systemów głównych KD kilkakrotnie zwiększy aktywność gospodarczą obywateli. Jeżeli „papierowe” budżety aktywizowały życie gospodarcze (patrząc na dane o przelewach) w latach 2007, 2008 czy 2009, na zmierzonym i wykazanym w jednym z wątków poziomie, to „systemowe” budżety będą o niebo skuteczniejsze, a samo nimi zarządzanie – przyjemne.
W mojej opinii brak systemu jest źródłem niepowodzeń. Problemy wskazane przez Pana Marszałka mają co najwyżej znaczenie drugorzędne. Ale konkretnie:
Czas – zgadza się. Procedura jest długa i sam na to narzekałem i narzekam. Ale jak trafnie Pan Marszałek mówi – budżety nie muszą być przyjmowane dla wszystkich na raz. Tak jak zrobiono to dla prokuratury. Dlatego już teraz wszcząłem tworzenie budżetu. 1 grudnia trafi on do Izby Poselskiej – te podmioty, które złożą wnioski do tego czasu (będzie ich ok. 8) – załapią się na tą ustawę. A jak nie – to na kolejną. Nie ma obowiązku przyjęcia jednej ustawy, więc będzie ich tyle ile osobnych wnioskodawców nie zdąży w danym czasie. Wszystkie jednak mają planować do końca czerwca następnego roku.
Planowanie – nie widzę w tym problemu. Kiedy ok. 95% budżetu w przeszłości stanowiły pensje o znanej wysokości to planowanie jest bardzo prostą czynnością. I tu właśnie dziwi niefinansowanie tych wynagrodzeń, o których mówiłem obok – czemu nie planowano ich z większym wyprzedzeniem skoro było i jest pewne, że zawsze komuś pensja się należy i należeć będzie. To plan z niemal 100% pewnością wykonania. Dodatkowo znacznie częściej plany są większe niż realne ich wykonanie – i tak samo jest z kwestią ich finansowania. Część środków budżetowych tylko się mieli tam i z powrotem – podmioty zwracają kwoty niewykorzystane, co było cechą budżetów półroczy lat 2007, 2008. Moim zdaniem planowanie kwot PEWNYCH jakimi są pensje jest bezproblemowe. Kwestia jedynie częstotliwości budżetowania – im częściej karze się go opracowywać, co jest tą gehenną ceremonialną, to większe ryzyko, że procedurę się porzuci. A jeżeli raz na rok nawet przyjmie się budżet z pensjami na cały rok, to nie ważne kto będzie rządził – po objęciu władzy zawsze ma środki na koncie i plan do wykonania. Budżety kwartalne czy kadencyjne to błąd. Pół roku to minimum.
Marazm urzędników, zasadność kontroli – przede wszystkim minister nikogo nie zmusza do złożenia wniosku budżetowego. Jeżeli dany podmiot nie chce lub nie odpowiada to nie ma sensu czekać na te informacje, skoro jak tylko ten się „obudzi” i wniosek złoży, to ustawę można podjąć nawet tylko dla tego jednego podmiotu. I wskazuje WKW, że ustawa z 2009 roku ułatwiła sprawę w tym zakresie. Ok – tylko jak sam Pan Marszałek powiedział od tamtego czasu tylko prokuratura w 2010 roku miała budżet, no i teraz we wrześniu przyjęto federalny, choć nie dla wszystkich. Wydaje mi się więc, że to czy budżet jest czy nie leżało nie w przepisie ale gdzie indziej. W dodatku prokuratura z racji otrzymania środków do wyczerpania nigdy nie musi się z niego rozliczyć – przynajmniej do czasu jak uzna, że znów potrzebuje zastrzyku gotówki, jednak minęły 2 lata i cisza – może dlatego, że nie ma nikogo w prokuraturze. I nie ma obowiązku planowania na dany okres czasu, zatem budżet okresowy na 2 lata w przód może być przyjęty tak samo jak budżet na kwartał. I np. Izba Poselska planując budżet na 2 lata w przód zapobiegłaby ryzyku, że posłowie nie otrzymają wypłat, gdyż miałaby środki na dwa lata, a nawet gdyby jej skład się rozszerzył lub by ją zlikwidowano – zawsze można uzyskać dodatkowe lub zwrócić zbędne środki.
Nie jestem tez wrogo nastawiony do budżetów indywidualnych, bo ostatni budżet federalny taki przecież był – nie wszystkie podmioty chciały uzyskać środki. Ten nowy też taki będzie. Jestem zaś wrogo nastawiony do budżetów „do wyczerpania” – nie wiemy na co i kiedy idą pieniądze, na jak długo mają wystarczyć – według mnie to nieodpowiedzialne i pozbawia narzędzi kontrolnych. Nawet dla budżetów okresowych nie składano sprawozdania by uzyskać środki – tak było ostatnim razem, więc nie wierzę że sprawozdawczość byłaby na lepszym poziomie przy budżetach „do wyczerpania”.
Elementarną cechą budżetu jest jego osadzenie w czasie. Tak jest z pensjami miesięcznymi, kadencją władz, kalendarzem wyborczym, świętami państwowymi i wieloma innymi sprawami – wszystko ma osadzenie w czasie i budżet też powinien. I znaczenia nie ma tu, że jest to zaprzęgnięte z realu. Izba Poselska to też pomysł realowy. Stanowisko WKW – także. I wiele innych rozwiązań, które stanowią naszą unikatową kombinację państwa – to odniesienia z rzeczywistości.
Budżet okresowy umożliwia kontrolę. Zarzuca mu WKW skomplikowaną procedurę/ceremonię – nie zgodzę się. Złożenie wniosku, akceptacja wniosku i przedłożenie projektu budżetu Izbie to minimum. Ale oczywiście – jeżeli budżetów się nie realizuje to nie ma „ceremonii”.
O pensjach funkcjonariuszy wypowiem się w otworzonym przeze mnie wątku na ten temat, by nie przedłużać wypowiedzi tutaj.
Teraz odniosę się do zaproponowanych przez WKW rozwiązań próbując wiązać z nimi swoją wizję finansów publicznych, zanim utworzono by system tychże.
Budżet przyjmowany na okres co najmniej 6 miesięcy dla podmiotu budżetu, który składa wniosek jak dotąd (z tym, że znosi się wymóg oczekiwania 4 miesięcy) – ministrowi, który zatwierdza budżet rozporządzeniem (ad. 1 propozycji), jeżeli w strukturze planowanych wydatków pensje stanowią co najmniej 90% (ad. 3 propozycji) całości. Jeżeli pojawiają się wydatki programowe, inwestycyjne, zakupowe itp. przekraczające 10% próg udziału w strukturze – minister kieruje projekt do Izby Poselskiej, która musi go zatwierdzić. Jeżeli okres budżetowy się zakończył, a podmiot budżetu nie posiada kolejnego budżetu – działa prowizorium budżetowe aż do przyjęcia nowego budżetu. Prowizorium działa na podstawie ustawy o Skarbie Królestwa i nie wymaga składania żadnych dokumentów – minister wypłaca ze Skarbu Królestwa comiesięcznie kwotę odpowiadającą ostatniemu budżetowi dla tego podmiotu w ujęciu miesięcznym (suma ostatniego budżetu/okres budżetu = kwota w ramach prowizorium).
W rozwiązaniu pierwszym widzę zaletę wypłat tego co pewne na podstawie struktury budżetu i cennie ją WKW tutaj zaprezentował. Uprościłoby to procedurę dla wydatków wynikających bezpośrednio z ustaw. Należałoby jedynie pilnować, by państwowa kiesa była zawsze zarządzana – brak ministra oznaczałby brak wypłat. Drugiej propozycji nie popieram w ogóle. Jestem nastomiast orędownikiem trzeciej, ale tylko w części, która likwiduje obostrzenia dla wypłat seryjnych typu wynagrodzenia właśnie. Nie popieram natomiast wypłat ze Skarbu Królestwa. Każdy podmiot budżetu swoją autonomię finansową mieć musi – realizacja budżetu wprost z Skarbu Królestwa pozbawia je ich i powoduje, że CRIP dla instytucji jest niepotrzebny, gdyż wszystkie podmioty można z niego wykreślić prócz Skarbu Królestwa, który wypłacałby wszystkie kwoty bezpośrednio z pominięciem innych instytucji. Na to się nie zgadzam, ponieważ każdy podmiot budżetu jest autonomiczny – sam tworzy projekt budżetu decydując na co wyda środki. Jak powiedziano – budżet nie jest tematem burzliwych debat, więc i minister i Izba Poselska wyrażają zgodę na budżet konkretnego kształtu.
Natomiast WKM mówi słusznie – kreatywny budżet powstanie tylko wtedy, jeżeli środki będzie szansa wydać na coś innego niż same pensje. Taki jest budżet Zjednoczonego Księstwa i taki będzie projekt budżetu federalnego na nowy okres. Ruch dreama będzie problemem wiecznym bez systemu gospodarczego spiętego z systemem finansów publicznych – połączenie obu da świetne rezultaty. Obecnie jednak trzeba dawać sobie radę na tyle ile jesteśmy w stanie. Liczę, że budżet do czerwca następnego roku będzie ostatnim „papierowym”.
Głęboka reforma finansów publicznych to 3 rzeczy:
- prawo, które będzie przestrzegane i stosowane,
- instytucje, które podtrzymają byt danych rozwiązań,
- technika/system, który ułatwi stosowanie prawa.
(-) Daniło baron de la Vega
Premier Rządu Królewskiego
- Pavel Svoboda
- król-senior
- Posty: 1139
- Rejestracja: 13 wrz 2010, 15:02
- Numer GG: 1935862
- NIM: 509280
- Kontakt:
Re: 6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
Dziękuję Jego Królewskiej Mości i pozostałym panom za naprawdę cenne uwagi. W oparciu o to, co powiedziano w tej debacie, rozpocznę pracę nad projektem, który omówimy w osobnym miejscu.
Pozostawiam jednak tę debatę otwartą bezterminowo dopóki Izba nie rozpocznie prac nad konkretnym projektem. Zapraszam więc wciąż do wypowiedzi.
Pozostawiam jednak tę debatę otwartą bezterminowo dopóki Izba nie rozpocznie prac nad konkretnym projektem. Zapraszam więc wciąż do wypowiedzi.
(-) Pavel Svoboda, r.s.
- Daniel von Witt
- Posty: 13223
- Rejestracja: 5 cze 2012, 15:38
- Numer GG: 41404078
- NIM: 877416
- Lokalizacja: Bekka-Heach (Rolandia)
- Kontakt:
Re: 6/XX [DEBATA] Reforma sposobu uchwalania budżetu
Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę, że obowiązujące prawo uniemożliwia prace nad budżetami przed rozpoczęciem okresów, na które mogą być one przyjęte, ponieważ wraz w wnioskiem o fundusze należy składać raport z wydatków objętych ostatnim budżetem dla danego podmiotu, więc dlatego nigdy dotąd nie udało się przyjąć budżetu przed rozpoczęciem okresu, na jaki go przyjęto.
Drugą kwestią, o której chcę tutaj jeszcze powiedzieć jest reforma. Rząd Królewski będzie dążył do przyjęcia możliwie długich budżetów już teraz. Złożono Izbie Poselskiej projekt budżetu dla 4 podmiotów i będą kolejne. Jednocześnie Rząd pomoże posłom w pracach nad reformą, jednak chcemy ją przygotować pod kątem systemu finansów publicznych, a nie kolejnych papierowych budżetów. By to przeprowadzić potrzebujemy czasu – mają nam go dać długookresowe budżety dla podmiotów uprawnionych do uzyskania funduszy, by w czasie samych prac i możliwej zawieruchy nie martwiły się o uzyskiwanie środków, co udowodniono niezbicie wyżej, że może być czasem kłopotliwe. Liczę ponadto, że Izba Poselska wspomoże działalność podmiotów ubiegających się o fundusze, skracając czas procedury uchwalenia dla nich budżetów.
(-) Daniło baron de la Vega
Premier Rządu Królewskiego
Drugą kwestią, o której chcę tutaj jeszcze powiedzieć jest reforma. Rząd Królewski będzie dążył do przyjęcia możliwie długich budżetów już teraz. Złożono Izbie Poselskiej projekt budżetu dla 4 podmiotów i będą kolejne. Jednocześnie Rząd pomoże posłom w pracach nad reformą, jednak chcemy ją przygotować pod kątem systemu finansów publicznych, a nie kolejnych papierowych budżetów. By to przeprowadzić potrzebujemy czasu – mają nam go dać długookresowe budżety dla podmiotów uprawnionych do uzyskania funduszy, by w czasie samych prac i możliwej zawieruchy nie martwiły się o uzyskiwanie środków, co udowodniono niezbicie wyżej, że może być czasem kłopotliwe. Liczę ponadto, że Izba Poselska wspomoże działalność podmiotów ubiegających się o fundusze, skracając czas procedury uchwalenia dla nich budżetów.
(-) Daniło baron de la Vega
Premier Rządu Królewskiego
Kto jest online
Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość