Kreatywności sędziego?
Podsumujmy fakty. Oskarżyciel publiczny zarzucił Adamusowi Flisowi (a ściślej człowiekowi stojącemu za Adamusem Flisem), że posługiwał się także czteroma innymi tożsamościami. W toku postępowania wykazano, że tymi czteroma tożsamościami posługiwała się jedna osoba, natomiast nie wykazano, że była nią osoba, która występowała na forum jako Adamus Flis. To dlatego, że ktoś skasował jego konto, a wraz z nim logi i tym podobne informacje.
Adamusowi Flisowi (jego twórcy) przestępstwa nie udowodniono, więc został uniewinniony, a człowieka stojącego za czterema innymi kontami nie oskarżono, więc nie mógł być skazany. Nie znaczy to, że prokuratura nie może z takim oskarżeniem wystąpić. Kolejny proces byłby już szybszy, gdyż fakty udowodnione w zakończonym postępowaniu pozostają znane sądowi z urzędu.
Wymiar sprawiedliwości nie oznacza samosądów, lecz stosowanie prawa. W tym wypadku zostało ono zastosowane prawidłowo. Odpowiedzialność za — nie da się zaprzeczyć — kuriozalny wynik sprawy obciąża nie mnie, ale kogoś, kto samosądu dokonał, przy okazji usuwając ewentualne dowody na udział Flisa w praktykach klonerskich, a także prokuratora, który nie spróbował odzyskać dowodów z kopii zapasowej bazy danych forum ani nawet nie zreflektował się, że wobec ich braku należałoby zmodyfikować oskarżenie.
Strzelacie panowie do posłańca.
