3/XXV [GŁOSOWANIE ZAKOŃCZONE] Referendum ws. konstytucji

[Pavel Svoboda]

Co WAxW proponuje jako nazwy stronnictw? Odczytałem propozycję czerwonych i czarnych jako żart.

[Daniel von Witt]

Wasza Ekscelencjo, sprawa nazw stronnictw jest efektem zabawy słowami, w którą przeistoczył debatę nad swoim projektem JKW Pavel Svoboda i stracił nad nią kontrolę. Gdyby w projekcie pojawiły się, również przez króla seniora zainicjowane, feministyczne zwroty, nie pozostawałoby mi nic innego jak zagłosować przeciw. Tak się kończą pomysły z pogranicza żartu i powagi, i chociaż „zieloni” i „niebiescy” nie są sformułowaniami najodpowiedniejszymi tak zagłosowałem za przyjęciem tego projektu do referendum z uwagi na pozostałe korzyści z niego wypływające. Nie uważam jednak, że nazwy stronnictw są czymś rażąco uderzającym w wyborców, ponieważ można je odpowiednio „pokolorować” definiując w odpowiedni sposób. Przykładowo uznać za główne kryterium członkostwa w danym stronnictwie predestynowanie danej polityki nad inną. Mówię o zewnętrznej i wewnętrznej. Jeśli partia lub osoba wspierałaby bardziej rozwój wewnętrzny kraju włączałaby się do stronnictwa zielonego (zielony – ląd – terytorium KD), natomiast jeśli uważałaby że należy stawiać na rozwój zewnętrzny to włączałaby się do stronnictwa niebieskiego (niebieski – morze – zagranica).

Ostatecznie może decydować kolor oczu (wtedy należałbym do zielonych). Albo data v-rodzenia – zieloni z dni parzystych, niebiescy – nieparzystych (wtedy należałbym do niebieskich), albo inny horoskopowy odczynnik, który nam JKW Pavel Svoboda wówczas na pewno wymyśli.

(-) Daniel markiz von Witt
Premier Rządu Jego Królewskiej Mości

[Pavel Svoboda]

Nadal, widzę, jest wokół tej sprawy zamieszanie. Stronnictwa mają być pustymi, neutralnymi naczyniami, które senatorowie wypełnią wedle własnego uznania. Profil ideologiczny stronnictwa niebieskiego może się zmieniać na przestrzeni przyszłych lat, w zależności od tego, kto je przejmie i do jakich celów będzie je próbował wykorzystać.

Ostatecznie chodzi wszak o uzyskanie w Parlamencie rządzącej większości, aby móc uchwalać prawo według spójnego programu.

Jednak w czasie, gdy nie będzie tego typu zorganizowanych ruchów politycznych, stronnictwa będą skupiały po obu stronach sali parlamentarnej senatorów o podobnych poglądach. Powiedzmy, że jeśli będzie Pan Premier "pierwszym" senatorem, kolor stronnictwa wybierze Pan pewnie na podstawie własnego koloru oczu lub losowo. Jednak wszyscy następni już wybiorą stronnictwo na podstawie tego, czy uważają, że jest im bardziej po drodze politycznie z Panem, czy też z osobami, które wybrały przeciwne stronnictwo.

Przewiduję więc dwa możliwe scenariusze, które będą się zdarzać naprzemiennie w różnych okresach czasu: zorganizowana grupa z programem formuje partię polityczną i przejmuje jedno ze stronnictw, które staje się tożsame z tą partią. Lub, przy braku tego typu zorganizowanego ruchu, senatorowie w sposób organiczny skupiają się w dwie grupy "w miarę" podobnie myślących ludzi, co w okresie braku ideologicznego ruchu będzie stymulować debatę polityczną i podtrzymywać aktywność w parlamencie.

[Edward Ebruz]

Stronnictwa mają być pustymi, neutralnymi naczyniami, które senatorowie wypełnią wedle własnego uznania.

Zupełnie inaczej rozumiem - rozumiałem - sens tej idei.

Stronnictwa wewnątrzparlamentarne miały pomóc zorganizować dreamlandzką scenę polityczną wokół podstawowej osi ideologicznej. Szeroko rozumiane prawo-lewo. Więcej nawet - miały tę oś odbudować po kilku latach dominacji postawy pragmatycznego technokratyzmu. Nie musimy posiadać złożonej sceny partyjnej - jej reanimacja pozostaje w tej chwili poza naszym zasięgiem - ale obecność stronnictw parlamentarnych, statycznych w swym profilu ideowym, całkowicie leży w zasięgu naszych możliwości. W tym sensie byłyby to stałe punkty orientacyjne na mapie politycznej KD. Nasi republikanie i demokraci. Nasi konserwatyści i labourzyści.

Wyobrażałem je sobie jako gotowe opcje ideowe, z którymi w przyszłości identyfikować się będą młodzi parlamentarzyści, wyjściowo na ogół mało świadomi własnych preferencji. Dwie wzajemnie zantagonizowane frakcje z przygotowaną na starcie witryną internetową, która zawierałaby podstawowe informacje na temat doktryny politycznej i jej praktycznych konsekwencji w warunkach mikroświata. Byłaby to kuźnia polityczna, zmuszająca kolejne pokolenia polityków do określenia własnej postawy i doprecyzowania posiadanych już poglądów w oparciu o pewną garść użytecznych wskazówek i foremek.

Po 16 latach istnienia KD dotarliśmy do punktu, w którym parlament tworzony jest w 100% przez "posłów niezrzeszonych". Konstytucja nie zmieni tej sytuacji. W tym momencie o profilu i treści programowej stronnictwa "zielonego i "niebieskiego" ("czerwonego", "białego", etc.) zadecyduje rzut monetą. Nowe stronnictwa najpewniej przybiorą postać koterii towarzyskich.

Dreamlandzki parlament w 2015 r. wyglądać będzie następująco: ludzie Nowaka spierać się będą z ludźmi Kowalskiego o pietruszkę, by w końcowym efekcie, przy użyciu języka petentów, uprzejmie apelować o konkretne działania o charakterze techniczno-administracyjnym do dwóch właściwych decydentów - premiera i króla.

"Neutralne foremki"? To powielenie ogólnej kondycji mikronauty jako takiego, który krótko po przybyciu do państwa internetowego słyszy, że "może zająć się wszystkim". Pewnie, że może. Najlepsi i najbardziej zdeterminowani i tak sobie poradzą, ale na samym starcie nie zaszkodzi ich pokierować i wskazać podstawowe opcje. W większości pozostałych przypadków - wytłumaczyć i nauczyć wszystkiego od zera.

Podsumowując - skoro już zdecydowaliśmy się wpisać ideę stronnictw w tekst konstytucji i nie mamy precyzyjnego pomysłu na ich profil lub też nie zgadzamy się w szczegółach, lepszym rozwiązaniem byłoby poprzestać na ogólnym sformułowaniu o dwóch stronnictwach parlamentarnych, bez określania ich nazwy i wiązania cudzych rąk. W efekcie o treści programowo-ideologicznej zadecydowałaby praktyka polityczna nowej generacji parlamentarzystów, którzy zastąpią nas - oby! - w pierwszych miesiącach 2015 r.

• (-) Jacques de Brolle

[Daniel von Witt]

Moim zdaniem wszystko jest ciągle do zrobienia nawet przy "niebieskich" i "zielonych". Mogą być to zwyczajne synonimy prawdziwych i ściśle zdefiniowanych ideologii obu stronnictw. Wystarczy, że strony stronnictw będą "niebieskie" i "zielone", loga lub symbole, lub cokolwiek innego, że potocznie, ale i formalnie oba stronnictwa będą tak określane. A nie wiąże to ideologów tych stronnictw co do kreacji doktryn nimi rządzących, zarówno w 2015 jak i 2018 roku.

(-) Daniel markiz von Witt
Premier Rządu Jego Królewskiej Mości

[Edward Ebruz]

Tylko w teorii. W praktyce nie zmienia to obecnej sytuacji ani o jotę. Nowi parlamentarzyści będą zmuszeni napisać się od zera w oparciu o żółto-niebieską szachownicę. Dlatego napisałem wyżej, że nie ułatwiliśmy nikomu życia. Na dobrą sprawę ten artykuł mógłby w ogóle zniknąć, bo w tym kształcie nie odzwierciedla pierwotnych intencji.

Tymczasem zależało mi na tym, by po przyjęciu nowej konstytucji usiąść na boku i w gronie kilku cierpliwych nestorów wypełnić te foremki treścią, przygotować dwie witryny partyjne (np. w formie podstron w ramach obecnej witryny IP) i zapuścić wędkę, łowiąc w stawie, który dopiero trzeba zarybić. I to szybko. Najlepiej podsuwając pod nos atrakcyjną zabawkę. Stronnictwa, ich nazwy, programy, publiczny wizerunek, skojarzenia i aluzje do świata realnego - to wszystko musi być dostatecznie atrakcyjne, by zachęcić do kandydowania chłopców i dziewczęta z zagajnika, którym wybór między "żółtymi" i "niebieskimi" nic nie mówi i nic nie powie.

• (-) Jacques de Brolle

[Daniel von Witt]

Niekoniecznie, w praktyce można sprawę uszczegółowić w ustawie ustrojowej nowego Parlamentu i wprowadzić stosowne pojęcia "błękitu" i "zieleni". Niekoniecznie jest to tak feralne, jak się może wydawać. Stronnictwa nie musiałyby afiszować się, że ustrojowo nazywa się je akurat tak, chociaż jak powiedziałem - być może symbolicznie byłoby to atrakcyjne.

(-) Daniel markiz von Witt
Premier Rządu Jego Królewskiej Mości

[Edward Ebruz]

W porządku. Tymczasem - dość kwękolenia i spóźnionych refleksji. Domknijmy głosowanie i przejdźmy do kolejnego punktu.

• (-) Jacques de Brolle

[Pavel Svoboda]

Jacques, nazwy stronnictw muszą być siłą rzeczy pojemne i ogólne, nawet jeśli nie całkowicie neutralne, by nie budziły zbyt dużego oporu osób zainteresowanych polityką. Gra online musi odnaleźć złoty środek między prowadzeniem gracza za rękę, by się nie pogubił i dawania mu dostatecznej swobody wyboru, by się nie znudził.
Moja oryginalna propozycja podziału na konserwatystów i liberałów okazała się zbyt precyzyjna dla Premiera von Witta, mimo że mnie wydawała się sensownie ogólna. Jego propozycja z kolei dawała jednemu ze stronnictw pejoratywny wydźwięk, co zwalczało ideę u jej podstawy. Nie mamy propozycji od Ciebie, więc trudno mi się ustosunkować do Twojego stanowiska.

Nie jestem przywiązany do niebieskich i zielonych, i zgadzam się z Tobą, że sprawa jest czwartorzędna, więc nikt nie chce chyba o to kruszyć kopii. Jednak nie widzę powodu by puszczać dalej niedopracowany projekt konstytucji tylko po to, aby zaoszczędzić kilka godzin na debacie. Więc nadal masz szansę zaproponować jakiś konkret. Bez konkretnej propozycji przeformułowania tego artykułu debata faktycznie jest mało produktywna. Jednak jeśli coś masz, jest czas by to wprowadzić także po zamknięciu tego głosowania. Możemy uchwalić poprawkę do projektu uchwałą i dołączyć ją później do wniosku referendalnego.

[Edward Ebruz]

Bez konkretnej propozycji przeformułowania tego artykułu debata faktycznie jest mało produktywna. Jednak jeśli coś masz, jest czas by to wprowadzić także po zamknięciu tego głosowania.

W gronie przedstawionych dotąd propozycji optymalną wydaje się dwója: konserwatyści - liberałowie.

• (-) Jacques de Brolle

[Pavel Svoboda]

FORMULARZ GŁOSOWANIA:
Daniel markiz von Witt – ZA
król senior Pavel Svoboda – ZA
Jacques arcyksiążę de Brolle – ZA

[Pavel Svoboda]

Zamykam głosowanie. Izba przyjęła uchwałę.