Dreamland i Scholandia

Zgadza się: manarchizm. To nie błąd. Chodzi o połączenie monarchizmu i twórczego anarchizmu.

Nazwisko Tomasza Gabisia pojawiło się w wywiadzie z JKM Edwardem II. W przedostatnim numerze "Nowej Konfederacji" znalazłem ciekawą rozmowę ze wspomnianym publicystą.

Jakieś refleksje?

Ostatnio nie, ale swego czasu, gdy człowiek miał więcej czasu, serca i zacięcia do samodzielnego lurkowania takich rzeczy... tow. Alojzy Pupka powierzył mi kiedy książkę Gabisia nt. imperium europænum i innych bzdurach. Zabawne, że sam Gabiś, czując śmieszność, postanowił wszystko wrzucić w nawias, zrobić z siebie błazna cesarskiego, aby na każdy zarzut móc powiedzieć "przecież to tylko żarty, heheszki". Nad tego typu obroną można tylko wzruszyć ramionami.

W zalinkowanym materiale bzdura goni bzdurę. "Imperium-minimum" ma tworzyć i utrzymywać swoje siły zbrojne. No i oczywiście w centrum dyskusji znajduje się polityka w ujęciu stricte potocznym, natomiast już kwestie państwowo-administracyjne, biurokratyczne, gospodarcze - to wszystko umyka Gabisiowi, zgodnie z zasadą, że jeżeli się czegoś nie rozumie, to lepiej to pominąć. Najzabawniejsze jest gdy nasz błazen-karzeł wyrzuca eurokratom bycie politykami pośredniego sortu, jednocześnie łasząc się do Kaczyńskiego w ostatnich słowach.

Idiotum europænum.

Szczerze mówiąc, nie przykładam większej wagi do tej części twórczości p. Gabisia, traktując ją jako rodzaj takiej nieco efekciarskiej, estradowej, pełnej niepokojących niedopowiedzeń i uproszczeń publicystyki dla domorosłych geopolityków. Wyżej cenię jego niemieckie impresje.

Zagląda Pan czasem na konserwatyzm.pl?

Kartkowałem. Długa lista skarg, zażaleń i banalnych wspomnień. Temu postawiłem obiad, tamtego podsiadłem (o Kuroniu), tamten chciał pożyczyć pieniądze od mojego brata (to o Wałęsie). Duże rozczarowanie. Jeśli ktoś chciałby się dowiedzieć, w jaki sposób wykuwał się lider polskiej sceny politycznej, niezasłużenie porównywany czasem do Dmowskiego, zakończy lekturę z dużym niedosytem.