Dreamland i Scholandia

Kochani,

czas na prezentację nowego serwisu prasowego. Wedle pierwotnej deklaracji — miało być w sobotę w połowie kwietnia, jest w niedzielę u progu czerwca. Niemniej — udało się. Ponownie jest o czym i dla kogo pisać, z kim rozmawiać i o co się pokłócić. Innymi słowy — jest z czego lepić. Będziemy zatem lepić.

Zaczynamy tematyką dreamlandzką i transzą trzech materiałów, w tym rozmową z premierem Wojciechem Bombiną. Szef rządu pozostaje w tej chwili kluczowym aktorem naszej sceny politycznej i dyskretnym "duchem poruszycielem” naszego życia publicznego. Rzadki to obrazek; w naszych realiach piastowanie wysokiej funkcji publicznej zwykle wiązało się z raptownym i nie zawsze odwracalnym zwarzywieniem urzędnika. Tutaj obserwujemy rozkwit, doskonale się zresztą rymujący z Dreamlandzką Wiosną i kolejnym renesansem Królestwa. Premier jest osobą przybyłą do nas z bliskiego, choć jednak w punkcie wyjścia odmiennego kręgu kulturowego, nie powinno więc dziwić, że naszą rozmowę zdominowały wątki tożsamości i samoidentyfikacji. No i to jest ten moment, w którym nestor mocarnego domu Hergemonów przyznaje, że jest "popierdolony”.

Gorąco zachęcam również do lektury drugiego z prezentowanych materiałów — obszernego eseju autorstwa Macieja Hergemona, którego kolejne teksty, będące luźną kontynuacją publicystyki z poczytnego "Scholander Allegemeine Zetung”, prezentować będziemy pod szyldem Mansardy Macieja. To oczywiście nawiązanie do "Mansardy Kriega”, czyli legendarnej już rubryki prowadzonej przez Edwarda Kriega na łamach prasy dreamlandzkiej w pierwszych latach dwutysięcznych.

Z publikowanym dziś tekstem Macieja mam pewien problem: stanowię w nim, stety lub niestety, punkt odniesienia dla zawartych tam rozważań na temat psychopatologii dreamlandzkiego życia publicznego. Tego materiału w żaden sposób nie zamawiałem — to Maciejowa inicjatywa i jego suwerenny punkt widzenia. Autor dokonuje tam prezentacji osobliwego pocztu królów dreamlandzkich ostatniej dekady i robi to w swoim specyficznym stylu: podkręca piłkę, odbija o bandę, ładuje pod poprzeczkę. To brutalna, miejscami okrutna, ale zawsze rzetelna i świetnia przemyślana publicystyka.

Na taśmie produkcyjnej czeka obecnie kilkanaście nowych, wciąż jeszcze rozkopanych tekstów. Za chwilę pojawi się tematyka zagraniczna: Nordata, Rotria, kolejne rozmowy, analizy, raporty i sprawozdania pomeczowe. Mam nadzieję, że w najbliższych tygodniach i miesiącach będzie co czytać, klikać i komentować.

Do przeczytania!

I jeszcze w kwestii technicznej: to, co w tym momencie posyłam na serwer, to wciąż stan surowy. W ciągu najbliższego tygodnia wprowadzone zostaną pewne zmiany w strukturze prezentacji publikowanych tekstów i zasady publikacji komentarzy (być może sprzęgnięte z forum, choć wolałbym pozostawić możliwość komentowania i tu, i tam), dopracowania wymaga również identyfikacja graficzna pisma. Wiele zależy od dynamiki i tempa przyrostu kolejnych materiałów. Dominować ma jednak treść, nie forma.

Będę wdzięczny za wszystkie uwagi i (możliwie precyzyjne) sugestie.

Czy możliwa jest dziś inna formuła lektury? Zwłaszcza w mikro, gdy skrolujesz i już odruchowo szukasz czegokolwiek, co zapewni ci minimum adrenalinki w biegu między jedną robotą a drugą? Każdy, lub niemal każdy, wpada tu po potwierdzenie, że twój beniz najdłuższy.

Chamberlain pisze: ↑27 maja 2025, 17:32 Chyba bardziej owocne byłoby ustalenie, co przyciąga te nieliczne "dziewczyny", które od czasu do czasu gdzieś się tu przewijają.

Poniekąd udzielam odpowiedzi przy okazji pierwszego pytania .

Edward Ebruz pisze: ↑25 maja 2025, 21:24Będę wdzięczny za wszystkie uwagi i (możliwie precyzyjne) sugestie.

Przeczytałem. Z rzeczy, które mogą razić - dopatrzyłem się pewnej liczby literówek, pomniejszych błędów - przy czym uczciwie przyznaję - najwięcej było ich w wypowiedzi Bombiny (czy należy przysyłać listę sugerowanych poprawek?), choć i w eseju Macieja znalazło się coś na początku.

Target jest raczej wymagający, więc pisząc, czy też występując w Micropolis musimy zachować wzmożoną czujność.

Nadto, nie tyle sugestia, co pytanie do rozważenia - czy nie warto wprowadzić też więcej postów krótszej formy (jak słowo wstępu) celem zwiększenia oglądalności (co do docelowo może przejdzie i na dłuższe kawałki).

Czy w Micropolis znajdzie się miejsce na rubrykę dot. literatury ciprofloksjańskiej?

Podejrzewam, że te dłuższe formy będą należeć do rzadkości. Kolejne materiały będą już znacznie krótsze, choć oczywiście nie mogę ręczyć za redaktora M. Hergemona i jego Mansardę: tam drzemią supermoce i jeszcze nie raz nastąpi tu erupcja znaków.

Z drobnych pozytywów: średni czas spędzony na stronie wynosi solidne 4.5 minuty. Jest więc szansa, że coś tam zostało doczytane i to pomimo faktu, że pierwszy pakiet był z gatunku "nisza w niszy", czyli Dreamland only.