Dreamland i Scholandia

U mnie tradycyjnie strategie przeglądarkowe, w topce niezmiennie utrzymuje się Supremacy 1914, choć Polanie, Imperia Online i rozmaite EU4 również od czasu do czasu wracają do tapetę, ale bardziej z nostalgii. Supka ma tę przewagę nad resztą rts-ów, że jest stale rozwijana, właściwie z tygodnia na tydzień, więc bezustannie zmienia się mechanika. Kiedyś to był nałóg i przyczyna niemal zawalonego roku na studiach, dzisiaj raczej już "zaleczony alkoholizm". Gdy mogę sobie na to pozwolić, odpalam sobie 2-3 tzw. szybkie mapy (tempo x4) raz na kwartał, łącznie zżera mi to jakieś 3 tygodnie 24-godzinnego naparzania i naprzemiennych wyrzutów dopaminy i kortyzolu. Po czymś takim czuję się jak po zawale i dochodzę do siebie powoli przez kolejne 3 tygodnie. W robocie umieram wtedy na stojąco.

Ciekawsze od samej gry bywa jednak to, co dzieje się wokół niej, czyli całe środowisko siedzące na discordzie i rozmaitych grupach fanowskich. Są sojusze, rozmaite "klany" i tym podobne. Wy tu śmiejecie się z Diuka K., ale tam na kanałach siedzą 60-latkowie z własnym biznesem, którym brakuje w życiu jakiegoś pierdolnięcia, więc dojeżdżają po nocach różnych 15-20-latkow z Turcji, Serbii czy innej Rosji. No i fajnie się gada po prostu.

Po latach grania trafiłem na naprawdę zgraną i doświadczoną ekipę jakichś budowlańców i majstrów od siedmiu boleści. Na ogół chłopaki po studiach humanistycznych, którzy zorientowali się, gdzie leży prawdziwy pieniądz. Fajne doświadczenie. Liderem był gość obsługujący żurawia wieżowego, czyli po prostu dźwig. I gość w tej kabinie był w stanie grać na telefonie przez całą swoją zmianę, czasem po nieprzespanej nocy.