Dreamland i Scholandia

Świętowanie kolejnych v-urodzin nigdy nie było dreamlandzką tradycją, ale ponieważ jesteśmy niewielką wspólnotą w coraz mocniej kurczącym się — wymierającym? — ekosystemie, może warto od czasu do czasu przypomnieć sobie o tych kilku datach.

Dokładnie dwanaście lat temu na forum Królestwa Dreamlandu swój pierwszy post opublikował Martin Schlesinger (od lipca 2013 roku Schlesinger-Asketil), powszechnie znany dziś jako król-senior Alfred, który w międzyczasie zaliczył krótki, lecz dynamiczny epizod sarmacki. Debiut młodego Martina miał miejsce w wątku co najmniej osobliwym, ale moim ulubionym postem z tego wczesnego okresu, chyba pierwszym, na który w ogóle zwróciłem uwagę, był ten związany z udziałem w regatach żeglarskich. Tamten post zachowałem w pamięci — nie wiem zupełnie dlaczego, tu się chyba przedwcześnie aktywował jakiś instynkt tatowski, w końcu mój siedmiolatek najmocniej identyfikuje się dziś właśnie ze ślimakami. Niemniej, gdy dzisiaj próbowałem tamtą wypowiedź namierzyć i skorzystałem z forumowej wyszukiwarki, z szafki niespodziewanie wyskoczyło mi to chropowate coś, co nie chce teraz wyjść z mojej głowy.

I to jest chyba właśnie kwintesencja dreamlandzkości, a może i mikroświata jako pewnej idei: "ślimak morski w kształcie kutasa z filmów przyrodniczych z Krystyną Czubówną", z którym rdzenne ludy wchodzą w ożywczą interakcję w ramach rytuałów detalicznie opisanych przez autora. Jakie to jest cudownie zmutowane (ale i mutogenne)! Nie ukrywam: trochę kusi, by za pomocą modelu językowego GPT teraz wygenerować grafikę — krótki metraż? — która ilustrowałaby tę sytuację. Moglibyśmy to puszczać przechodniom w Końskich w ramach materiału promującego rodzimy ruch mikronacyjny, który ma się coraz lepiej i lepiej, i tak do zachodu słońca. Oczywiście wraz z ulotkami wydrukowanymi przez Diuka.

Miało być jednak o Alfredzie, moim ulubionym zmienniku. A zatem: dziękuję, że byłeś i wciąż jesteś z nami.

A na co dokładnie patrzymy? Wygląda to jak fragment poabdykacyjnej korespondencji prywatnej Alfreda i czuję się teraz tak, jakbym zaglądał do rozdartej koperty, która chyba nie była adresowana do nas. W jaki sposób ten tekst znalazł drogę na publiczne forum?

Nie widzę tu kontrowersji. Daleko tu może to gładkich formuł z Proustowskich listów do księcia Valentinois, ale widzę tu solidny materiał na pastę, którą można byłoby rozwinąć w konwencji pocztówki z domu seniora na Florydzie. Bądźmy uczciwi: ze wszystkich możliwych języków, Alfred wybrał język prawdy — fragment o "zblazowanych shitposterach” i "stropionych dziadkach”, to chyba najniższy wymiar kary, jaki można wymierzyć dawnej klasie politycznej KD. Nie użyłbym może tych samych określeń, ale wystarczy sięgnąć do wywiadu Pavla Svobody dla „Gazety Teutońskiej” z czerwca 2015 roku, by przekonać się, jak wielki był poziom frustracji nawet największych optymistów i jak blisko byliśmy decyzji o zamknięciu interesu tamtego lata, gdy wzięliśmy pod swoje skrzydła Scholandię, gdy sami ledwie trzymaliśmy się na nogach w podartych pludrach i z pustymi kieszeniami. Jednego ze wspomnianych przez Seniora "shitposterów” miałem później okazję utulić do snu w czasie swojej zmiany, więc dawne emocje wypalonego Alfreda są mi dość bliskie.

Zdaje się, że nieco spóźniłem się na zdmuchnięcie świeczek. Podzielę się więc przynajmniej anegdotą z gośćmi urodzinowymi. Do Królestwa przybyłem właściwie już 27 marca 2013 r., a te dwa i pół tygodnia, jakie minęły do czasu mojego pierwszego posta, spędziłem na peregrynacji po prowincjach, którą opisywałem już w innym wątku. Przypominam sobie, że śledziłem forum codziennie, natomiast nie znajdowałem potrzeby zabrania głosu. Dopiero gdy zgłosiłem się na naczelnika osady w Surmali, mój przyszły ojciec Siergiusz kazał mi najpierw wylegitymować się przynajmniej dziesięcioma postami, które nabiłem zapewne w jakichś zabawach forumowych. Trochę boję się spoglądać.

Po latach sam jestem pod wrażeniem swojej determinacji, by dołączyć do tej autystycznej zabawy. W końcu z pewnością nie spotkało mnie wzorowe przyjęcie nowego mieszkańca, a jednak zostałem. Więź z Dreamlandem i mikronacjami okazała się u mnie wyjątkowo trwała, miała też zupełnie realny wpływ na moje życie. Ale o tym może już innym razem.