Dreamland i Scholandia

Ja mam na awatarze Edwarda Gierka, I Sekretarza PZPR. Wybrałem go sobie, gdyż mi pasuje i interesują mnie realia PRL-u.

O ile pamiętam, to JKW Aleksander przez pewien czas biegał z Gierkiem, stąd też wzięło się (wtedy) Hrabstwo Odwilż.

Ja mam u siebie Pawła Wilczka, grającego Leopolda Tyrmanda w filmie Pan T.

Estetycznie bardziej mi się podoba od Tyrmanda, w dodatku zdjęcia z filmu były lepszej jakości i było ich więcej. Sam film był do dupy, głównie z racji tego, że synek Tyrmanda jest tępym chujem, co zresztą dostał po bogoojczyźnianym ojczulku, który tak nienawidził komuchów, że dołączył do środowiska katotalibów będąc już w Ameryce.

Książka Tyrmanda, na której bazuje film (choć udaje, że nie bazuje), tj. Dziennik 1954, mi się podobał, szczerze powiedziawszy nie tak bardzo jak książki pisane przez Gombrowicza w podobnym okresie, ale z tych drugich nie powstał w ostatnich latach żaden estetycznie urzekający film, natomiast zaliczam ją do jednej z bardziej wartościowych lektur autorów tego czasokresu.

Mam frajdę z przesiąkającego przez okładkę cynizmu i poczucia pewnej bezsilności dla, na dobrą sprawę, zatrzymanego ciągle w międzywojniu, inteligenta, mierzącego się z Warszawą doby świeżego i niewyschniętego jeszcze post-stalinizmu. Toteż wybrałem awatar jak wyżej. Natomiast nie utożsamiam się z dalszą twórczością Tyrmanda. Tu jest mi bliżej do Pornografii Gombrowicza. Nie żebym był spedalony, czy coś.

Ciekawy awatar.

Ja kiedyś miałem Erwina Rommla, lisa pustyni. Był to okres, kiedy człowiek był bardzo młody i głupi, i w sumie diabeł jeden wie po co broniłem chłopa w myśl korwinistycznego "Nie ma dowodów że wiedział". Gówno burza wówczas była całkiem interesująca. Obecnie natomiast... szczerze mówiąc nie wiem, jest to mój rodzinny awatar nadany mi wraz z nazwiskiem. Być może ulegnie zmianie jak moja dzisiejsza aktywność nie będzie wyłącznie chwilowym przebłyskiem.

Ja obecnie mam Saifa al-Islama Kaddafiego, syna wieloletniego lidera Dżamahiriji i kontynuatora jego dziedzictwa. Taki avatar wynika z obecnej tendencji Bialenii do większego nawiązywania do arabskiej tożsamości państwa. Sam młody Kaddafi jest postacią barwną i interesującą, pasuje do aktualnie prowadzonej przeze mnie narracji.

Do avatarów raczej się nie przywiązuję, w samym Dreamlandzie miałem już kilka. Jak bawiłem się w krytyka współczesności, to był Bauman, a jak w tworzenie ideologii to Dugin. Pewnie za jakiś czas Saif też mi się znudzi i przyjdzie czas na innego wariata, adekwatnego do aktualnego stanu mojego wariactwa.

Równie ciekawa postać.

Maciej II pisze: ↑31 sty 2023, 17:25 Książka Tyrmanda, na której bazuje film (choć udaje, że nie bazuje), tj. Dziennik 1954, mi się podobał, szczerze powiedziawszy nie tak bardzo jak książki pisane przez Gombrowicza w podobnym okresie, ale z tych drugich nie powstał w ostatnich latach żaden estetycznie urzekający film, natomiast zaliczam ją do jednej z bardziej wartościowych lektur autorów tego czasokresu.

Wstydliwie przyznaję, że większość Gombrowicza i Tyrmand w ogóle (głównie nastawiam się na Dziennik i Złego) jeszcze przede mną, ale: „Jezioro Bodeńskie” Dygata ❤.

PS Gierek był I sekretarzem KC (a wcześniej KW w woj. katowickim) PZPR, nie PZPR. ;P

Andrzej P Ordynski pisze: ↑3 lut 2023, 22:26 Ja obecnie mam Saifa al-Islama Kaddafiego, syna wieloletniego lidera Dżamahiriji i kontynuatora jego dziedzictwa. Taki avatar wynika z obecnej tendencji Bialenii do większego nawiązywania do arabskiej tożsamości państwa. Sam młody Kaddafi jest postacią barwną i interesującą, pasuje do aktualnie prowadzonej przeze mnie narracji.

Do avatarów raczej się nie przywiązuję, w samym Dreamlandzie miałem już kilka. Jak bawiłem się w krytyka współczesności, to był Bauman, a jak w tworzenie ideologii to Dugin. Pewnie za jakiś czas Saif też mi się znudzi i przyjdzie czas na innego wariata, adekwatnego do aktualnego stanu mojego wariactwa.

Ja tam przywykłem jakoś do Dugina. Hebanowi Książęta nigdy mi do koncepcji Szanownego nie pasowali. Wgl. Bialenia musi się bardziej postarać o arabskie klimaty, na ten moment pierwsze skojarzenie to tapeta XP z pagórkami. Powinne być jakieś pustynne klimaty i wożenie ropy ciężaruwami ochronianymi przez Ronon-Defence.

Postaramy się poprawić. Tymczasem i tak lepiej, że mówiąc "Bialenia" wyobraża sobie WKW valhallskie pagórki, bo kilka lat temu pierwszym skojarzeniem byłby symulator Sejmu.

Andrzej P Ordynski pisze: ↑12 lut 2023, 10:37 Postaramy się poprawić. Tymczasem i tak lepiej, że mówiąc "Bialenia" wyobraża sobie WKW valhallskie pagórki, bo kilka lat temu pierwszym skojarzeniem byłby symulator Sejmu.

burbon.jpg

Czy to nawiązanie do Okresu Wielkiej Smuty Bialeńskiej i wtoczenia sarmackich proporców do ówczesnego Parlamentu przez sarmackich krwawych imperialistów?
Sarmacka schizofrenia narodowa i potrzeba intymnej miłości z narodami wolnych forów stanowią także istotny element odpowiedzi na pytanie: "czemu nie ma traktatuf", oraz dlaczego Arkadiusz Maksymilian jak miał lot transferowy do Bialenii przez Dreamopolis otrzymał od dreamlandzkich celników paszport z wyrysowanym mistrzowsko kutasem na czole.

Okres dominacji treści legislacyjnych nad całą resztą to nie tylko czas tzw. niewoli sarmackiej (pozdrawiam prof. Zayma, który ostatnio oburzył się na użycie tego terminu w magisterce kol. Czerepacha), bo i w pełni niezależna Bialenia przeżywała swoją fazę wodogłowia.

Co do współczesnej Sarmacji, w zasadzie osoby, które mnie irytowały (poza dwoma personami, WKW wie zapewne o kim mówię) już się stamtąd wyniosły. Teraz mój stosunek do KS jest taki sam, jak do każdej innej mirkonacji, a może nawet trochę bardziej pozytywny, bo jak tak patrzę w "Nowinach", to w Sarmacji jest mniej wodogłowia niż w wielu innych miejscach.

Może książę Arkadiusz Maksymilian jest katechonem, które trwając na tronie broni swoją ojczyznę (i cały mirkoświat) przed powrotem starej gwardii.

A ja mam (obecnie) młodszego Kim Il Sunga. Czasem używam zdjęć Kim Dzong Una, bo oboje wyglądają bardzo podobnie.

W ogóle lubię klimaty koreańskie.

Martin Liedermann pisze: ↑17 lut 2023, 15:35 W ogóle lubię klimaty koreańskie.

Ja też, ja też! Moje zainteresowanie stało się, aż takim fetyszem, że intensywnie od dłuższego czasu chodzę na kursy językowe.