Dreamland i Scholandia

Już od późnych godzin wieczornych 30 kwietnia 2020 r. trwała w Parlamencie Królewskim krzątanina. Sprzątaczki uwijały się jak w ukropie czyszcząc, polerując i froterując różne powierzchnie w gmachu parlamentu. Sam marszałek nadzorował i polecał wybranym sprzątaczkom polerowanie gałek i innych ustrojstw w różnych miejscach budynku, gdzie z właściwą sobie gracją przeprowadzał test białej rękawiczki. Pan Józio dostał wręcz ataku apopleksji, gdy marszałek powąchawszy flagi państwowej zrugał go słowami: Co to za płyn do tkanin? Te flagi śmierdzą! Mówiłem, żeby je wypłukać w scholandzkim płynie do tkanin, a nie krajowym gównie. Trzeba to wyprać jeszcze raz. Ostatecznie po nieprzespanej nocy pracowników i marszałka gmach prezentował się wcale okazale i gotów był na przyjazd znakomitych gości.

Premier już od wczoraj przebywa w stołecznym mieście Dreamopolis, przygotowując się do wystąpienia przed Parlamentem Królestwa. Zajął apartament w dawnym hotelu poselskim, przekształconym na rządowy budynek reprezentacyjny po zniesieniu obieralnej Izby Poselskiej. Towarzyszą mu ministrowie rządu, sztab polityczny oraz żołnierze Gwardii Królewskiej. W tej chwili trwają przygotowania do wyjazdu rządowej kolumny. Wystąpienie premiera zaplanowane jest na godzinę dwudziestą. Przewiduje się jednak, że przybędzie on do pałacu parlamentu około pół godziny wcześniej.

Drodzy Współobywatele!

Na przestrzeni minionych tygodni udało nam się przywrócić gmach państwowy do pionu. Stajemy teraz przed zadaniem utrzymania tego pionu i stworzenia warunków rozwoju. Mówiło się, że Królestwo jest nieśmiertelne. Zależy to jednak od pewnej, miarowej pracy na rzecz wspólnego dobra. Taką pracę będzie prowadził mój rząd przez kolejne trzy miesiące.

Chodzi nam o przeciwstawienie się rozkładowi, zatrzymanie rozmaitych procesów zmniejszających atrakcyjność tej zabawy. Wbrew temu, co się niektórym wydaje, otoczka infrastrukturalna nie stanowi o sukcesie mikronacji, a system gospodarczy nie przyniesie nikomu paruzji. Rozwiązaniem naszych problemów nie jest także znalezienie kogoś, kto zajmie nasze miejsce. Wirtualne państwo to przede wszystkim realne emocje, możliwość rozwoju własnych zainteresowań i wypróbowania innych ścieżek życia niż te, na których znajdujemy się w rzeczywistości, płaszczyzna merytorycznej dyskusji i poszerzania własnych horyzontów. Chcemy, aby tym wszystkim był Dreamland, oferując każdemu jak najszerszy zakres wolności, ale także czystą przestrzeń publiczną, w której rzeczywiście może się urodzić coś wartościowego.

Nie ulega jednak wątpliwości, że demograficznie i technicznie jesteśmy w tej chwili za słabi. Prezentujemy się jak każde inne podupadające stowarzyszenie dla łagodnych dziwaków. Priorytetem tego rządu będzie zmiana tego stanu rzeczy.
Potrzebujemy strony głównej, forum dyskusyjnego i systemów informatycznych na miarę 2020 roku. Tak samo potrzebujemy przyjaznej, ale i zaawansowanej technicznie platformy twórczości własnej obywateli, która w tej chwili pozostaje ograniczona przez forum. Modernizację techniczną będziemy opierać przede wszystkim na gotowych rozwiązaniach, a tylko w absolutnie niezbędnym zakresie na własnej pracy. Mamy nadzieję, że dzięki temu wreszcie dojdzie ona do skutku.

Potrzebujemy także powiększenia wspólnoty obywatelskiej. Nie w tym rzecz, by zwalić wysiłek podtrzymywania państwa na kogo innego, ale kiszenie się we własnym sosie podkopuje sens zabawy w państwo i zmniejsza jej atrakcyjność. Ostatnia większa fala imigracji miała miejsce około roku 2016, poprzednia przypadała na lata 2012 i 2013. Zwiększeniu zainteresowania naszym projektem powinna posłużyć nie tylko modernizacja techniczna, ale także szeroki program wsparcia dla nowych obywateli, zaczynający się od porządnego tutoriala.

W rządzie objąłem stanowisko Ministra Policji, jako Pierwszy Minister prowadzę także sprawy imigracji. Zaproponuję reformę szeroko pojętego prawa karnego oraz będę czuwał nad dobrym stanem naszej przestrzeni publicznej. Zamierzam również przyjrzeć się sprawom organizacji forum dla zapewnienia jak najbardziej efektywnego wypełniania jego funkcji komunikacyjnej. Wyżej wymienione zadania związane z polityką migracyjną przypadną także mnie.

Pan Konrad Jakub Arped-Friedman będzie sprawował urzędy Ministra Pokoju oraz Ministra Obfitości. Jako ten pierwszy będzie odpowiadał za naszą politykę zagraniczną, jak również rządowe public relations. We współpracy z Jego Królewską Mością już wkrótce będziemy mieli przyjemność zainaugurować nowe formy współpracy Królestwa Dreamlandu z młodymi państwami wirtualnymi, nastawione na wspieranie ich naszym doświadczeniem, powagą i siłą infrastrukturalną. Chcemy także budować pozytywne relacje z ugruntowanymi już państwami polskiego mikroświata, w duchu sprawiedliwego pokoju i obustronnie korzystnej współpracy. Jako Minister Obfitości, pan Arped-Friedman przede wszystkim podejmie kwestię reformy walutowej.

Hrabia Stanisław Dmowski pokieruje resortem kultury. W tej dziedzinie sztandarowym projektem rządu będzie reorganizacja i rozwój Uniwersytetu Królewskiego w Dreamopolis. Ta instytucja o ponad dwudziestoletniej tradycji stanowi naturalne centrum mikroświatowej nauki. Mamy nadzieję nadać jej właściwą, międzynarodową rangę, a przy tym otworzyć ją na jak najszersze grono zainteresowanych badaczy i uczonych. Przyjrzymy się także snutym gdzieniegdzie zamysłom urządzenia nowej encyklopedii mikroświatowej. Poza tym do zadań hrabiego będą należały działania bieżące z zakresu popierania rozwoju kulturalnego.

Pan Konstantin Wolframovich został Ministrem Wojny. Mikronacyjna wojskowość to dziedzina dla pasjonatów. Widzę w nim kogoś takiego, dlatego też zleciłem mu opiekę nad tym zakresem spraw z ramienia rządu. Mam nadzieję, że przysłuży się on rozwojowi naszego potencjału wojskowego.

Przyjmując insygnium władzy wykonawczej z rąk marszałka, premier podziękował mu osobiście za współpracę przy organizacji exposé, wyrażając także nadzieję, że współpraca między rządem a parlamentem będzie się w dalszym ciągu układać tak harmonijnie. Rząd pozostaje do dyspozycji parlamentarzystów.

Panie Markizie,

sprawa uniwersytetu nie była jeszcze rozpatrywana na posiedzeniu rządu. W tej chwili mogę więc tylko przedstawić swoje stanowisko. Uważam, że szanse na to, iżby na naszym uniwersytecie można było podjąć naukę, są skromne. Od lat żaden zapowiadany kierunek studiów nie ruszył. Król, rząd czy rektor nie są w stanie przymusić osób dysponujących wiedzą fachową do tego, by chętnie się nią dzieliły. Zresztą nie każdy ma ku temu predyspozycje. Osobiście widziałbym Uniwersytet Królewski raczej jako instytucję badawczą, forum dzielenia się wynikami własnych dociekań naukowych, gdzie każdy mikronacyjny uczony może uzyskać swoją własną katedrę.