Dreamland i Scholandia

Zgodnie z nieoficjalnymi wynikami przeprowadzonego w dniach 4-5 stycznia referendum w sprawie opróżnienia tronu książęcego w związku z niezapowiedzianą, przedłużającą się nieobecnością księcia (ostatni raz logował się w sarmackim systemie informatycznym 17 grudnia) podanymi przed kilkoma minutami na sarmackim Dyskordzie, obywatele Księstwa zdecydowali o pozbawieniu nieaktywnego księcia władzy. Za odwołaniem monarchy opowiedziało się 26 osób (64 głosy), przeciw 8 osób (8 głosów), a wstrzymały się dwie osoby (4 głosy). Jeśli wynik referendum zostanie uznany za ważny, Sarmację w najbliższych tygodniach czeka wolna elekcja.

Opublikowany przed chwilą na sarmackim Forum Centralnym komunikat przewodniczącego Książęcej Komisji Wyborczej rozszerza przytoczone przeze mnie wyżej dane o frekwencję. W głosowaniu wzięło udział 36 osób spośród 61 uprawnionych, co stanowi 59%. Frekwencja raczej nie napawa Sarmatów optymizmem, biorąc pod uwagę doniosłość samego referendum. Pod względem demograficznym zbliża ona podupadającego hegemona niemal do poziomu edwardiańskiego odrodzonego Dreamlandu w swojej szczytowej formie. Szkoda, że my od tego czasu również znacznie schudliśmy.

Jak swego czasu inny książę schodził z tronu to w kraju panowała balanga, memy sypały się śmieszkom z rękawa. Odwołanie księcia Piotra przeszło po cichu, co pokazuje w jak fatalnym stanie jest obecnie sarmacka społeczność. Jeśli wybiorą za władcę jakiegoś młodzika, to będzie to niczym kołek osikowy w serce sarmackiej wiedźmy. Wreszcie...

Robert II Fryderyk pisze: ↑6 sty 2020, 10:22Zastanowić się przy tym należy czy mimo oczywistej wadliwości zarządzenia samego referendum, jego wynik (jasna, zdecydowana większość uprawnionych do głosowania przy względnie wysokiej frekwencji) nie jest przesłanką do uznania jego wyników i opróżnienia tronu zgodnie z wolą narodu - wyrażoną, bądź co bądź, w poprawnie przeprowadzonym głosowaniu (wadliwe było jego rozpoczęcie na gruncie prawa, ale technicznie było OK).

Mając na uwadze dość jednoznaczne wyniki referendum podejrzewam, że nawet, gdyby zostało przez Trybunał Koronny unieważnione, niemal pewnym jest, że książę i tak wkrótce pożegna się z tronem. Czy to poprzez kolejne, tym razem prawidłowo zarządzone referendum, czy – w rezultacie nagłego, choć i tak mocno spóźnionego przypływu refleksji – poprzez abdykację. Dla porządku warto dodać, że zakończone referendum jest już czwartą (!) próbą usunięcia nieaktywnego monarchy w ciągu czternastu miesięcy panowania. Chwilami krytykowana przez część obywateli za zbyt niską aktywność Jej Królewska Wysokość Karolina Aleksandra w porównaniu z obecnym Księciem Sarmacji wywiązywała się ze swoich obowiązków naprawdę wzorowo.

Stanisław Dmowski pisze: ↑6 sty 2020, 09:38 Jak swego czasu inny książę schodził z tronu to w kraju panowała balanga, memy sypały się śmieszkom z rękawa. Odwołanie księcia Piotra przeszło po cichu, co pokazuje w jak fatalnym stanie jest obecnie sarmacka społeczność.

I to jest chyba jeszcze bardziej symptomatyczne niż sam fakt trwania nieaktywnego księcia na tronie przez kilkanaście miesięcy. Choć oczywiście należy mieć na uwadze fakt, iż nieoficjalne wyniki ogłoszone zostały w godzinach wieczornych, a od ogłoszenia minęło dopiero kilkanaście godzin, niemniej, nie wywołało to póki co w Księstwie żadnej reakcji, poza wszczęciem w Trybunale wzmiankowanego przez p. von Thorna postępowania ustrojowego. Cała sprawa doczekała się za to już łącznie kilkunastu komentarzy u nas i w Bialenii. Warto to porównać z emocjami, jakie wywołuje każdorazowa zmiana na tronie w Ekorre. I to pomimo kilkukrotnie mniejszej społeczności obywatelskiej i funkcjonującego modelu monarchii dziedzicznej. Rozkład życia publicznego w Księstwie Sarmacji jest zjawiskiem, którego trudno dziś nie dostrzec. Szerzej odniosłem się do tego wczoraj na sarmackim forum, w reakcji na kuriozalne komentarze dyskutantów pod inauguracyjnym numerem dreamlandzkiego Niecodziennika Statystycznego.

Jeśli wybiorą za władcę jakiegoś młodzika, to będzie to niczym kołek osikowy w serce sarmackiej wiedźmy. Wreszcie...

Nieoficjalnie mówi się o kandydaturze Alfreda Fabiana von Tehen-Dżeka, działającego w Sarmacji od dwóch lat, więc w porównaniu z niektórymi dinozaurami można uznać go za reprezentanta młodego pokolenia. Z drugiej strony, gdy JKM Maciej II wstępował na tron, był obywatelem z mniej niż rocznym stażem, więc nikogo bym ze względu na mikronacyjny wiek na starcie nie skreślał.

W kuluarach pobrzmiewają również nazwiska dwóch weteranów – arcyksięcia Teutończyków Wojciecha Hergemona i diuka Prokrusta Zombiakova (dawniej działającego jako Matwiej Skarbnikov). Obaj, przybywszy do Księstwa w pierwszych trzech latach jego istnienia, należą do najstarszego pokolenia obywateli. Obaj, jeśli mnie pamięć nie zawodzi, byli kandydatami do mitry książęcej w przeszłości. Obaj wreszcie, co najbardziej zastanawiające, w ciągu ostatnich godzin mocno się zaktywizowali, choć dotychczas pogrążeni byli w trwającym od miesięcy letargu. Zapewne w celu spełnienia formalnego wymogu aktywności, co pozwoliłoby im na udział w przyszłej wolnej elekcji.