Dreamland i Scholandia

Maciej Hergemon pisze: ↑22 lip 2025, 10:42...

Leszek Ebe_Gruner pisze: ↑22 lip 2025, 11:26...

- Tak to ona, natomiast bądź wobec niej bardziej wyrozumiały. W czasach małżeństwa miała moją kartę kredytową, można było nią kupić wszystkich jej kolejnych mężów. Natomiast co do stroju, pomyliło ci się ze zjednoczeniem Awary, tutaj, w tej edycji udajemy ważnych ludzi, w końcu jestem jeszcze Premierem. Poproś służbę, to ci przyniosą jakieś fancy wdzianko. - W tej chwili zaczął ich zaczepiać jakiś dziwny jegomość - To chyba mój gość, ale będzie pewnie robił za atrakcję balu. Dopilnuj proszę, żeby nikt mu nie wpierdolił zanim zejdą się wszyscy goście - zwrócił się do Macieja i udał się dalej w poszukiwaniu towarzystwa, zwłaszcza widząc że ów jegomość przyciąga uwagę jego byłej, a ilość absurdu przy tym stoliczku i tak była już absurdalna.

Podszedł do "kącika" sarmackiego (@Fatima Popow-Chojnacka, @Kryspin von Lichtenstein) - Mam nadzieję, że się Wam podoba. Widzę, że goście z Edelweiss zapewnią nam chyba jakieś dodatkowe atrakcje. - uśmiechnął się i skinął ręką na kelnera- Czego się napijemy z tej wspaniałej okazji? Wino, wódka?

Bal dopiero się zaczyna, ale pora już na pierwsze danie, oczywiście typowy specjał kuchni teutońskiej. Kucharze szykowali go długo i starannie, a teraz służba podaje wszystkim gościom.

Kaczka Teutońska nadziewana w dziobie pogryzionym wężem (wiadomo jakim)
rytualna uczta krwi, ognia i milczącej grozy z pogranicza teutońskich puszcz i gór

Opis:
To danie to spektakl kulinarny balansujący między mrokiem a majestatem. Na dębowym tronie spoczywa pieczona Kaczka Teutońska, znana z mięsistej tekstury i ciemnoczerwonego koloru mięsa. Z jej otwartego dzioba wystaje prawdziwy wąż (oczywiście herbowy, wszyscy wiedzą jaki). Ułożony w pozycji „atakującej”, z zębami delikatnie wystającymi spod przerośniętego podniebienia, symbolizuje on śmierć zadawaną naturze przez naturę samą.

Składniki główne:
1) Kaczka Teutońska – marynowana w nalewie z derenia, gorzkiego miodu i popiołu z bukowego pnia; pieczona w piecu opalanym torfem i jałowcem.
2) Wąż – skórowany, mięso delikatnie podsuszane, potem duszone z liśćmi laurowymi, piołunem i masłem z orzecha laskowego. Pod koniec gotowania nadziewany sferycznym musem z jesiotra, jałowca i dzikiej mięty.

Forma podania:
Kaczka podana jest w całości, spoczywająca w gnieździe z czarnego zboża i gruboziarnistej soli. Wąż wychodzi z dzioba ptaka i oplata jego szyję spiralnie, z wygiętym grzbietem i otwartą paszczą. W zębach ma zatknięty krwisty listek shiso – „ostatni liść życia”. Całość delikatnie podwędzana nad misą z węglem drzewnym i suchymi ziołami: piołunem, wrotyczem, lebiodką i wilczomleczem.

Dodatki:
1) Chłodny żel z fermentowanego czarnego bzu – podany w formie kropli rozrzuconych po półmisku, które pękają pod językiem, uwalniając kwaśno-dymny akcent.
2) Purée z leśnych grzybów i płatków czarnego trufla – kremowe, intensywne, z nutą ziemi i wilgoci.
3) Chrupiące chitynowe plasterki skóry węża w tempurze – cienko krojone i smażone, posypane popiołem z cebuli.
4) Mus z borówki kamczackiej z czarnym pieprzem malgaskim i kapką koniaku – delikatny, by zakończyć danie nutą owocowej ekstazy.

Doznania smakowe:
Mięso węża jest sprężyste, przypomina skrzyżowanie kurczaka i królika, z dzikim, lekko metalicznym tłem. Duszony z jesiotrowym musem zyskuje maślaną głębię. Kaczka intensywna, leśna, z chrupiącą, lekko słodką skórką. W połączeniu – smak lasu, ogniska, krwi i echa pradawnych rytuałów łowieckich.

Ceremonia podania:
Służący podchodzi z miską z palonymi ziołami i opowiada krótką legendę o walce ptaka z wężem, w której oba giną, ale tylko jeden zostaje zjedzony. Na koniec, pod kloszem z dymu, pada pytanie: „Czy zjesz drapieżcę, czy ofiarę?” – jedzący wybiera, od którego końca zacznie.

– Trzeba przyznać, że ta akcja z homunkulusem była bardzo szalenie ciekawa! Może przydałby mi się na Dworze taki jeden okaz dla zwiększenia rozrywki...
Zażartowała po cichu, próbując jednak powstrzymać większy śmiech na samą myśl o tym co się przed chwilą stało. Jednak wzięła głęboki oddech dla uspokojenia i dopiła trunek, który miała w kieliszku.
– Idealnie Arcyksiążę przyszedł. Właśnie skończyło się.
Pokazała na pusty kieliszek, udając nieco zawiedzioną.
– Ja poproszę wino. A może dla Pana Marszałka coś mocniejszego w ramach odprężenia od ciężkich dni w pracy. Zaśmiała się, puszczając oczko do @Kryspin von Lichtenstein.

Zadowolony Bombina przywołał zaufanego służącego. - Janie, niech ktoś skoczy po sauvignona dla Pań, a dla nas... - zastanowił się chwilę - ...jedna butelka to na pewno za mało... Z naszych zasobów tę wiśniową, a Herr Grüner powie co dokładnie przynieść z jego komnaty. Zrobimy podwójny konkurs, która palinka lepsza i kto więcej jej wypije! - służący odebrał instrukcje od Herr Grünera i zniknął. Po chwili na stół trafiła butelka półwytrawnego wina, dwie flaszki palinki i adekwatne szkło. Szkła zresztą przyniesiono więcej, jakby ktoś życzył sobie dołączyć.

- Jak was smakowały nasze teutońskie przysmaki? Kucharz się bardzo starał, a ile mi chłopstwa mi zagryzły kaczki i wytruły węże to szkoda mówić.